برنامه عمان برای جذب گردشگر با باغ گیاه‌شناسی

مقام‌های عمان قصد دارند با احداث یک باغ گیاه‌شناسی گردشگران بیشتری را به این کشور جذب کنند.

به گزارش ایسنا و به نقل از نشنال، مقام‌های عمان در این ماه پروژه ۱۷۵ میلیون دلاری ساخت یک باغ ‌گیاه‌شناسی را با هدف جذب بیشتر گردشگران به این کشور آغاز خواهند کرد.

این پروژه که در «مسقط» پایتخت این کشور اجرا  می‌شود تا پایان سال ۲۰۲۳ به اتمام خواهد رسید.

وزیر میراث و گردشگری عمان اعلام کرد: «این یکی از بزرگ‌ترین باغ‌های گیاه‌شناسی در جهان خواهد بود… این مکان فرصتی را برای بازدیدکنندگان فراهم خواهد کرد تا بتوانند با گل‌ها و گیاهان عمان آشنا شوند و در مورد میراث زراعتی، سنت‌های غنی فرهنگی و مهمان‌نوازی افسانه‌ای این کشور بیشتر آگاهی پیدا کنند».

این باغ گیاه‌شناسی که ۴۲۳ هکتار را در برخواهد گرفت، شامل باغ‌های زیست‌بومی، مرکز بازدید، مراکز تحقیقاتی و مطالعاتی، یک فضای بازی برای کودکان و … خواهد بود.

کارشناسان حوزه گردشگری معتقدند این باغ بخشی از برنامه دولت عمان برای تنوع بخشیدن به مقاصد گردشگری است.

در حال حاضر بخش اعظمی از گردشگری عمان به «صلاله» شهری واقع در جنوب این کشور متکی است.

عمان در سال ۲۰۱۹ حدود ۳.۵ میلیون گردشگر جذب کرد که ۶۰ درصد از آن‌ها از «صلاله» بازدید کردند.

با این حال همه‌گیری کرونا شمار گردشگرانی را که در سال ۲۰۲۰ از عمان بازدید کردند به حدود ۱.۶ میلیون نفر کاهش داد. این آمار در سال ۲۰۲۱ با کاهش بیشتری نیز مواجه شده است.

منبع:ایسنا

بوتیک‌هتل‌ ها؛ فضایی برای لمس تاریخ

در دهه ۸۰ میلادی با توجه به رشد و گسترش گردشگری فرهنگی و قابلیت‌ها و جذابیت‌های موجود در هنر معماری، تقاضای جدیدی برای یافتن تفاوت‌های فرهنگی، اجتماعی و مردم‌شناسی در گردشگری به ویژه در ساختار مراکز اقامتی به وجود آمد که شیوه جدیدی از گردشگری را پدید ‌آورد و نام «بوتیک هتل» را در گردشگری فرهنگی و تاریخی برجسته کرد. برخلاف تصور عموم که فکر ‌می‌کنند به هر هتل لوکسی می‌توان لقب بوتیک‌هتل داد، باید گفت که بوتیک‌هتل در واقع نوعی مرکز اقامتی است که به عنوان جاذبه‌ای دیدنی و منحصربه‌فرد برای گردشگری شناخته می‌شود.

دکتر مهرداد فرشیدی، عضو هیأت علمی دانشگاه بینالود و مدرس و کارشناس هتلداری و گردشگری در گفت‌وگو با ایسنا به معرفی بوتیک هتل‌ها پرداخت و اظهار کرد: هاستل و بوتیک‌هتل، خانه‌های بوم‌گردی و … هر کدام تعریف و معنای خاص خود را دارند. اما در ایران متولیان گردشگری و سرمایه‌گذاران در احداث و راه‌اندازی واحدهای اقامتی در مناطق مختلف به صورت سلیقه‌ای، اسامی مختلفی را بر روی انواع اقامتگاه‌های بازسازی شده قدیمی و یا اماکن جدید الاحداث به کار می‌برند که متاسفانه منطبق با ضوابط و استانداردهای بین المللی نیست.

وی ادامه داد: در نقاط مختلف کشور شاهد استفاده از واژه‌های به ظاهر زیبا در انواع و اقسام واحدهای اقامتی هستیم که هیچ تناسبی با بناهای مورد اشاره و نحوه خدمات در آن‌ها ندارد. به عنوان مثال در برخی از استان‌ها، بدون آنکه مدیران تعریف درستی از هاستل در ذهن داشته باشند به بناهای سنتی کوچک مجوز هاستل داده می‌شود و یا در برخی از شهرهای بزرگ که با معنا و مفهوم زیست‌بوم و بوم‌گردی منافات بسیار دارد مجوز خانه بوم‌گردی داده می‌شود.

بوتیک‌هتل‌ نوعی هتل سنتی و قدیمی است

این استاد دانشگاه خاطرنشان کرد: از آنجا که نام بوتیک‌هتل زیباست عده‌ای با استفاده ابزاری از این واژه جالب در نزد گردشگران سعی در جلب مسافران مشکل‌پسند و نوگرا دارند؛ در حالی‌که استفاده از نام بوتیک‌هتل بار مفهومی بسیار زیادی را برای اینگونه مراکز اقامتی به همراه خواهد داشت. در واقع بوتیک‌هتل نوعی از هتل‌های سنتی و قدیمی است که بنا و سازه مورد اشاره یک جاذبه تمام‌عیار و دیدنی است و مسافر نه فقط برای اقامت بلکه برای دیدن آن فضای خاص در بوتیک هتل اقامت دارد.

فرشیدی افزود: عمدتا این هتل‌ها ساختمان‌های قدیمی‌ هستند که دارای معماری ویژه و معرف یک دوره شناخته‌شده تاریخی هستند و برای مسافران نوستالژی خاصی به همراه دارند. نمونه بارز این هتل در ایران هتل عباسی اصفهان است که معرف معماری زیبای دوره صفویه بوده و به همین دلیل می‌توان آن را به عنوان بوتیک‌هتل معرفی کرد. در دهه ۵۰ خورشیدی و به همت مدیر وقت بیمه ایران در استان اصفهان این هتل بازسازی شد و کماکان بسیاری از مسافران و گردشگران ایرانی و غیر ایرانی که به  اصفهان سفر می‌کنند برای اقامت و یا حداقل بازدید از این بنای زیبا و باشکوه به هتل عباسی می‌روند که یادآور و معرف هنر معماری و ارزش‌های تاریخی این بنای زیباست.

خدمات در بوتیک‌هتل‌ها بر اساس دوران تاریخی که به آن تعلق دارند، ارائه شوند

وی تشریح کرد: متاسفانه در کشور شاهد هستیم که مالکان هتل‌های جدیدالاحداث صرفا به دلیل سبک معماری سنتی هتل خود از نام بوتیک‌هتل استفاده می‌کنند که اقدام صحیحی نیست؛ چراکه اجرای طرح معماری مربوط به دوره‌ای از تاریخ نمی‌تواند دلیل خوبی برای نام‌گذاری به عنوان بوتیک‌هتل باشد. بوتیک‌هتل‌ها جدا از داشتن ویژگی‌ها و جذابیت‌های خاص معماری  باید در بحث ارائه خدمات نیز از سبک و سیاق آن دوران تاریخی اقتباس‌ کنند.

این استاد دانشگاه عنوان کرد: گفتنی است که در برخی از کشورهای پیشرو در حوزه گردشگری شاهد فعالیت هتل‌بوتیک‌هایی هستیم که برای اقتباس از دوران گذشته برای روشنایی از برق استفاده نمی‌کنند و با ابزار قدیمی شرایطی را پدید می‌آورند که مهمانان هتل خود را در همان برهه از تاریخ حس کنند.

فرشیدی تصریح کرد: این روزها در ایران شاهد تعمیر و بازسازی خانه‌های قدیمی و تاریخی هستیم که از آن‌ها به عنوان مراکز اقامتی سنتی استفاده می‌شود و طرفداران خاص خود را دارند و کمکی مهم در جهت حفظ و نگهداری بهینه بناهای تاریخی هستند.

وی بیان کرد: در ایران چند سال است که در شهرهای قدیمی همچون یزد، شیراز، اصفهان و همچنین شهرهای حاشیه کویر مانند نائین و میبد اقامتگاه‌های سنتی با بازسازی و مرمت خانه‌های قدیمی که دارای سبک معماری مربوط به دوران‌های خاص تاریخی هستند مورد استقبال قرار گرفته و تاثیر بسیاری در توسعه گردشگری این نواحی داشته‌اند.

این کارشناس هتلداری و گردشگری خاطرنشان کرد: تا پیش از همه‌گیری ویروس کرونا شاهد استقبال گسترده گردشگران خارجی و داخلی از این‌گونه مراکز اقامتی سنتی که یادآور و نشان‌دهنده سبک معماری دوره قاجار، زندیه و حتی پهلوی اول هستند، بودیم. در این میان تعدادی سرمایه‌گذار با تعمیر و بازسازی این خانه‌ها و تبدیل آن‌ها به اماکن اقامتی و یا مراکز پذیرایی اقدام به جذب گردشگر می‌کنند که خوشبختانه میراث فرهنگی نیز تا امروز از این امر حمایت خوبی به عمل آورده است.

فرشیدی در خصوص اینکه صرفا به دلیل قدیمی‌بودن ساختمان نمی‌توان اینگونه بناها را بوتیک‌هتل نامید، تشریح کرد: صرفا به دلیل قدیمی‌ بودن نمی‌توانیم این اماکن را بوتیک‌هتل معرفی کنیم و بهتر است که نام مراکز اقامتی سنتی بر آن‌ها نهاده شود. البته ادارات کل میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی استان‌ها هر کدام شیوه و درجه‌بندی خاص خود را برای این‌گونه بناها اعمال می‌کنند که باعث بروز مشکلاتی برای گردشگران شده است. برای مثال در برخی از استان‌ها مانند یزد اگر خانه سنتی مورد نظر حداقل دارای ۱۰ اتاق باشد موافقت اصولی آن بنا به نام هتل یا اگر بنای مورد نظر بین ۵ تا ۹ اتاق داشته باشد به آن بنا مجوز هاستل داده می‌شود و اگر تعداد اتاق‌ها کمتر از ۵ اتاق باشد مجوز بوم‌گردی دریافت می‌کنند که به عقیده من این نوع نام‌گذاری و دسته‌بندی برازنده شکل و ساختار معماری بناهای سنتی نیست.

بازدیدکنندگان از اقامتگاه‌های بوم‌گردی خواهان سبک و معماری خاص بناها هستند

وی تصریح کرد: در شهری مانند یزد با آن پیشینه تاریخی و استفاده از سبک معماری خاص، کوچه‌های تو در تو، استفاده از کاهگل و خشت در ساخت خانه‌های سنتی، استفاده از واژه هاستل و یا خانه‌های بوم‌گردی آن هم در محیط شهری نهایت بی‌سلیقگی است؛ چراکه بوم و بوم‌گردی معنا و مفهومی خارج از محیط‌های شهری دارد.

این استاد دانشگاه گفت: ایجاد سرویس بهداشتی در داخل اتاق خانه‌های سنتی به دلیل آسیبی که به شاکله بنا وارد می‌کند ضروری نیست و نباید به معماری آن بنا به دلیل دستورالعمل‌های وزارتی صدمه زد. بازدیدکنندگان این خانه‌ها اصولا خواهان و مشتاق دیدار و اقامت در این سبک و سیاق معماری هستند.

در بازسازی یک بنا و تبدیل آن به بوتیک‌هتل باید اصول به خوبی رعایت شود

فرشیدی در پاسخ به این سوال که آیا ایجاد بوتیک‌هتل برای توسعه و رشد گردشگری کشور لازم است یا خیر، ابراز کرد: برای توسعه گردشگری وجود انواع مراکز اقامتی لازم و ضروری است، اما نمی‌توان و نباید یک ساختمان جدید و نوساز را به عنوان بوتیک‌هتل به گردشگران معرفی کرد؛ بنایی که قرار است به عنوان بوتیک‌هتل معرفی شود باید یک ساختمان قدیمی و یادآور فرهنگ و تاریخ آن منطقه جغرافیایی باشد.

وی اضافه کرد: به عنوان مثال کاروانسراهای قدیمی در نقاط مختلف ایران که تعدادی از آن‌ها نیز بازسازی شده‌اند، اگر بازسازی آن‌ها منطبق با آن ویژگی‌های اصلی یک بوتیک‌هتل باشد و منجر به تغییر هویتی در آن بنا نشده باشد، می‌توان از آن به عنوان یک بوتیک‌هتل یاد کرد. بوتیک‌هتل تنها به معنای الگوبرداری از معماری قدیمی نیست.

بوتیک‌هتل‌ها خود به تنهایی می‌توانند برای یک منطقه جاذبه‌ای گردشگری باشند

این کارشناس گردشگری و هتلداری بیان کرد: در برخی از نقاط ایران شاید جاذبه‌ای خاص برای جذب گردشگر وجود نداشته باشد، اما وجود این نوع هتل‌ها تاثیر عمده‌ای بر جذب گردشگران به آن منطقه خواهند داشت؛ چرا که خود هتل به عنوان یک جاذبه برای آن منطقه به حساب می‌آید.

فرشیدی ادامه داد: برای مثال در شهرهای یزد، شیراز، اصفهان و … جدا از زیبایی‌های شهری به عنوان جاذبه‌های فرهنگی و تاریخی، خانه‌های قدیمی و بازسازی‌شده عاملی مهم برای جذب گردشگران محسوب می‌شوند، به شرط آنکه تصور نکنیم گردشگران بدون مطالعه اقدام به سفر می‌کنند و می‌توانیم هر بنای نوساز و ظاهرفریب را به عنوان بوتیک‌هتل به آن‌ها معرفی کنیم.

منبع:ایسنا

” بش ناوخاص” روستایی سحرانگیز در اورامانات جهانی شده

فرماندار ثلاث باباجانی باباجانی گفت: روستای ثبت ملی شده “بش ناوخاص” که در منطقه ثبت جهانی شده اورامانات قرار دارد، یکی از زیباترین و بکرترین روستاهای این منطقه است.

یدالله شکری در گفت و گو با ایسنا، با اشاره به ثبت جهانی شدن اورمانات، اظهار کرد: ثبت جهانی منطقه اورامانات با همه زیبایی‌هایش یکی از خواسته ها و مطالبات مردم این منطقه در دو استان کردستان و کرمانشاه بود که با یک همت جمعی به ثبت جهانی رسید.

وی ثبت جهانی اورمانات را نشانی از فرهنگ و تمدن غنی این دیار دانست و افزود: این رویداد مهم موجی از شادی و خوشحالی را بین مردم این منطقه و شهرستان ثلاث باباجانی داشت.

فرماندار ثلاث باباجانی با بیان اینکه این شهرستان یکی از شهرستانهای غنی از نظر ظرفیت های گردشگری در استان است، اضافه کرد: ثلاث باباجانی پتانسیل‌های زیادی برای جذب گردشگر دارد، اما متاسفانه تاکنون آنگونه که باید میزبان گردشگران زیادی بویژه گردشگران خارجی نبوده است.

وی یکی از مهمترین موانع گردشگرپذیر نبودن این شهرستان را نبود زیرساخت های مناسب و دوری از مرکز استان دانست و گفت: اکنون که این شهرستان در حوزه اورامانات به ثبت جهانی رسیده و زمینه ورود گردشگران به آن فراهم شده، باید زیرساخت های مناسبی را در آن ایجاد کنیم.

شکری با بیان اینکه برنامه‌ریزی خاصی برای بهبود زیرساخت های این شهرستان تدارک دیده شده، افزود: در این شهرستان روستاهایی داریم که استعدادهای بسیار خوبی برای جذب بالای گردشگران دارند، لذا در نظر داریم علاوه برایجاد زیرساخت های عمرانی، تاسیسات گردشگری خوبی را نیز در آنها ایجاد کنیم.

وی ادامه داد: علاوه بر این، برای معرفی هرچه بیشتر زیبایی های این شهرستان درحال تهیه کلیپ هایی از مناظر و جاذبه های گردشگری مختلف آن هستیم تا بستری برای جذب هر چه بیشتر گردشگر باشد.

فرماندار ثلاث باباجانی اضافه کرد: یکی از زیباترین روستاهای این شهرستان که به ثبت ملی و در حوزه اورامانات هم به ثبت جهانی رسیده، روستای بش ناوخاص است که دارای درختان بلند قامت، کوه های سربه فلک کشیده و رودخانه خروشان زمکان است که زیبایی سحر انگیزی دارد.

وی افزود: این روستا در نقطه صفر مرزی واقع شده و یکی از زیباترین و بکرترین روستاهایی ثبت جهانی شده اورامانات کرمانشاه است که درحال برنامه ریزی برای ایجاد زیرساخت هایی در آن هستیم.

شکری در ادامه چشمه ریزه را از دیگر ظرفیت های مهم گردشگری شهرستان ثلاث باباجانی دانست و گفت: باتوجه به قابلیتی که این چشمه برای جذب گردشگر دارد، در نظر داریم اقدامات زیرساختی لازم را در آنجا ایجاد کنیم و از سوی دیگر به دنبال مجوز آب معدنی برای آن هستیم.

منبع:ایسنا

لباس محلی طارم، ترکیبی از رنگ و اصالت

شهرستان طارم در شمال شرقی استان زنجان، در همسایگی گیلان قرار دارد. طارم دره‌ای صاف و پهن و نسبتاً گود است که در بخش طارم حوضه آبریز قزل‌اوزن قرارگرفته است و به حوضچه منجیل و دریاچه سد سفیدرود منتهی می‌شود. این دره بین دو رشته‌کوه طارم در زنجان شمالی و دامنه‌های جنوب شرقی رشته‌کوه طالش واقع‌شده است.

ازآنجایی‌که ارزش‌ها، سنن، عقاید، آداب‌ورسوم و حتی باورهای یک جامعه بر فرهنگ مردم تأثیرگذار است؛ طبعاً پوشاک نیز با توجه به رسوم مختلف و تفاوت‌هایی که میان اقوام مختلف وجود دارد، جزئی از فرهنگ هر جامعه به شمار می‌رود و همواره بخشی از فرهنگ جوامع مختلف با گوناگونی پوشاک متجلی می‌شود.

به‌طورکلی عواملی مثل جنسیت، شرایط جغرافیایی، سن، موقعیت اجتماعی، شرایط تاریخی و اعتقادات و آداب‌ورسوم، در فرم پوشاک تأثیرگذار بوده است. رنگارنگی لباس‌های محلی و قومی ظرفیت بسیار خوبی برای اجماع داخلی و بستری برای نشاط و همدلی است. رنگارنگی لباس‌های محلی و قومی ظرفیت بسیار خوبی برای اجماع داخلی و بستری برای نشاط و همدلی است.

پوشش محلی و سنتی زنان و مردان شهرستان طارم بسیار جالب و قابل‌توجه است. لباس‌های سنتی زنان طارمی جلوه و زیبایی خاصی دارد که چشم هر بیننده‌ای را خیره می‌سازد.

پوشاک زنان طارم در رنگ‌های شاد و زیبای طبیعت به‌طور کامل پوشیده و جذاب است. لباس مردم طارم، به‌ویژه لباس زنان، از طرح‌های اصیل ایرانی الهام گرفته و محدود به یکرنگ خاص نیست و پوشش محلی زنان نیز از چندین تکه لباس و تزیینات متفاوت چون انگشتر، النگو و… تشکیل‌شده که بسته به قدرت اقتصادی افراد، زینت‌های مختلفی نیز با این لباس‌ها استفاده می‌شوند. برخی از این لباس‌ها عبارت‌اند از:

چنه آلتی (زیر چانه): ابزاری است که از سکه‌های قلاب‌دار به‌هم‌پیوسته و یا منجوق‌های رنگارنگ تشکیل‌شده و جهت حفاظت استفاده می‌شود و نوعی زینت نیز به شمار می‌آید.

یاشماق: نوعی روسری که برای پوشش دهان، چانه و گردن استفاده می‌شود. نوعی پوشش که شامل پارچه‌ای مخصوص برای محافظت از موی سر است و یاشماق از ریشه یاشاماق به‌عنوان زندگی کردن، به‌عنوان یک بخش از لباس سنتی است.

جلیزقا: پوشش مخصوص بالاتنه است که بدون آستین بوده و نوع آستین‌داران یل نام دارد.

کوینک: پوششی که اندکی بلندتر از جلیزقا بوده و زیر آن استفاده می‌شود. این پوشش از طرح‌ها و رنگ‌های گرم انتخاب می‌شود.

تومان: پوششی که به دو نوع بلند و کوتاه تقسیم می‌شود. نوع بلند آن شلیته و نوع کوتاه آن قصاتومان (شلوار کوتاه) نام دارد. معمولاً شلیته توسط افراد مسن و قصاتومان توسط جوانان مورداستفاده قرار می‌گیرد.

شلوار: این پوشش از پارچه ضخیم و تیره‌رنگ انتخاب می‌شود.

نیم ساق: نوعی جوراب‌شلواری است که در میهمانی‌ها و مسافرت‌ها استفاده می‌شود.

جوراب: پاپوشی از جنس پشم گوسفند است و در نقش‌های مختلف توسط خود زنان روستایی بافته می‌شود. تزئینات زنانه عبارت‌اند از انگشتر، النگو و بویماق که از سکه‌های پول قلابدار از تار منجوق آویزان شده و از چند ردیف تشکیل‌شده است.

هم‌زمان با رشد صنعتی و گسترش شهرنشینی به‌خصوص در شهر آب بر پوشش‌های یادشده تغییریافته و حتی برخی از آن‌ها به فراموشی سپرده‌شده‌اند. در حال حاضر در روستاهای بزرگ‌تر شهرستان طارم نیز، پوشش غالب زنان و مردان را همان پوشش معمولی رایج در کل کشور تشکیل می‌دهد و برای دیدن پوشش‌های محلی بایستی به روستاهای کوچک که نفوذ صنعتی کم‌تر بوده مراجعه نمود.

به هر حال لباس سنتی در زمره بازرترین نماد فرهنگی استان و کشورمان است که باید به هر صورتی که ممکن است آن‌ها را حفظ کرد.

منبع:میراث آریا

نقش زاینده‌رود در توسعه شهرنشینی در اصفهان

در پایان فصل هفتم کاوش‌های باستان‌شناسی در محوطه تاریخی «تپه اشرف» به‌عنوان تنها محوطه باستانی در داخل شهر اصفهان، عنوان شد که بخشی از پیشینه تاریخی شهر اصفهان به‌صورت علمی به دوران شاهنشاهان اشکانی باز می‌گردد و دیرینه‌شناسان موفق شده‌اند تا به‌صورت مستند نزدیک به ۳ هزار سال از تاریخ رمزآلود شهر تاریخی اصفهان را تا پایان فصل هفتم کاوش‌ها در این محوطه باستانی کشف کنند.

بی‌تردید اگر چه امروزه اصفهان به‌عنوان یک شهر بین‌المللی در نزد جهانیان شناخته شده و حداقل تا بیش از بلای کرونا همه‌ساله هزاران گردشگر از اقصی نقاط جهان برای دیدن جاذبه‌های این شهر به اصفهان سفر می‌کردند، لکن یکی از نکات جالب توجه در خصوص اصفهان، پیشینه تاریخی این شهر است بگونه‌ای که تاریخ پیدایش این شهر به دلیل قدمت زیاد آن چندان شناخته شده نیست و بسیاری از مورخان در طول گذر ایام برای رفع این نقیصه تاریخی پیدایش این شهر کهن را به سلسله‌های اسطوره‌ای پیش از تاریخ همچون پیشدادیان نسبت داده‌اند، با این وصف با کنکاش در برخی منابع تاریخی به‌ویژه منابع اوایل دوران اسلامی همچون: «شاهنامه فردوسی و یا «نزهه القلوب» اثر حمدالله مستوفی که در اوایل دوران اسلامی به منابع عصر باستان دسترسی داشته‌اند در می‌یابیم که شهر باستانی اصفهان در دوران آغازین تاریخ از چهار محله تشکیل شده و این محلات بر روی برخی هسته‌های روستایی که ارتباط مستقیمی با زاینده‌رود داشته و قدمت برخی از آن‌ها همچون روستای «یوان» به بیش از ۱۱هزار سال قبل می‌رسد بنا شده، این چهار محله اولین «کوشک»، «دردشت»، «کران» و «جویباره» نامیده می‌شدند.

با توجه به این‌که محور شکل‌گیری شهر اصفهان، کشاورزی بوده و کشاورزی ارتباط مستقیمی با آب داشته، لذا با توجه به این‌که محور شکل‌گیری شهر اصفهان و قرار گرفتن هسته‌های اولیه شکل‌گیری اصفهان در جلگه زاینده‌رود که دشت عظیم اصفهان را در بر می‌گیرد، حیات این شهر کهن پیوندی نا گسستنی با زاینده‌رود دارد، و این در حالی است که اگر به شکل‌گیری تمدن‌های عظیم بشری همچون: مصر و یا هند بنگریم در می‌یابیم که محور توسعه همگی آن‌ها آب بوده، لذا رودهای نیل، سند و کنگ نقشی بی‌بدیل در شکل‌گیری این تمدن‌های عظیم ایفا کرده‌اند.

نقش زاینده‌رود در شکل‌گیری هسته‌های اولیه شهر اصفهان

با نگاهی گذرا به تاریخ شکل‌گیری شهر اصفهان و به ویژه با بررسی اطلاعات اندکی که از طریق علم باستان‌شناسی دریافت کرده‌ایم در می‌یابیم که بسیاری از هسته‌های اولیه شکل دهنده شهر اصفهان در امتداد محور زاینده‌رود که از غرب به شرق از دشت بزرگ اصفهان عبور می‌نماید شکل گرفته که در این میان می‌توان به هسته اولیه «مهربین» یا «ماربین» (مارنان) که محلات باستانی همچون «آتشگاه» و «مارنان» را در دل خود جای داده است (در محور غرب اصفهان) و همچنین «جی» و «شهرستانه باستان» در شرقی‌ترین نقطه اصفهان و در محور شرق زاینده‌رود اشاره کرد.

با توجه به شکل‌گیری هسته جمعیتی جی باستان در شرقی‌ترین نقطه اصفهان و بررسی این منطقه به این نتیجه می‌رسیم که قدیمی‌ترین پل بر روی زنده‌رود یعنی «پل شهرستان» در این محور واقع شده و با توجه به وجود مستحدثاتی در محور شمالی پل شهرستان که شالوده‌های آن قدمتی در حدود ۲ هزار سال دارد. این پل در حقیقت اصلی‌ترین محور اتصال «جی» و «شهرستانه» باستان در شمال زاینده‌رود با تمدن‌های پیرامون اصفهان باستان در جنوب رود زاینده‌رود به شمار می‌رفته است.

با ورود اسلام به ایران و پذیرش اسلام توسط مردم و دهقانان اصفهان در سال ۲۳ هجری قمری، هسته‌های پراکنده جمعیتی در دشت بزرگ اصفهان به تدریج به یکدیگر پیوند خورد و این در حالی بود که انتخاب اصفهان به عنوان تختگاه چهار سلسله محلی و ملی همچون: «زیاریان» (سده چهارم)، «آل بویه» (سده چهارم)، «سلاجقه (سده‌های پنجم و ششم) و «صفوی» (سده یازدهم هجری قمری) شهر اصفهان به موازات زاینده‌رود رو به رشد نهاد و این در حالی بود که ایجاد یک شبکه وسیع آبرسانی شامل پیش از ۱۰ نهر (مادی) از رودخانه که از محور جنوب تا شمالی‌ترین مناطق اصفهان را در بر می‌گرفت به توسعه تدریجی شهر اصفهان در ادوار مختلف تاریخی انجامید. برخی از این شهرهای تاریخی که پیشینه شکل‌گیری آنان به دوران باستان رسیده و مسیرهای آن‌ها همچنان باقی است عبارتند از: «نیاصرم»، «فرشادی»، «نهر فدن»، «نهر تیران»، «نهر تشایج»، «نهر نایج»، «نهر جلفا»، «جوی شاه» و «نهر عبداله خان».

کاوش‌های باستان‌شناسی یک دهه گذشته در برخی مناطق شهری اصفهان همچون: «میدان عتیق» (امام علی (ع)، «چهارباغ عباسی» و «دروازه دولت» (میدان امام حسین(ع) ) اثبات کرد که همان‌گونه که شبکه‌ایی از نهرهای آب منشعب از زاینده‌رود کار آبرسانی به مناطق مختلف شهری و زمین‌های کشاورزی اصفهان را به عهده داشتند، شبکه‌ای زیرزمینی از نهرهای آب نیز در ادوار مختلف تاریخ کهن اصفهان ایجاد شده بود که به احتمال زیاد آب آشامیدنی را برای بخش‌های مختلف شهر اصفهان در ادوار مختلف تدارک می‌دید که به احتمال زیاد از آب‌های زیرزمینی دشت اصفهان نشات گرفته شده از نفوذ آب زاینده‌رود در لایه‌های آب‌های زیرزمینی سیراب می‌شدند.

به ترتیب در دوران معاصر نیز اصفهان متاثر از زاینده‌رود به تدریج گسترش یافته و محلات و حتی شهرک‌های اقماری نیز در پیرامون آن شکل یافته که همگی به نوعی در مسیر زنده‌رود ایجاد شده یا تحت تاثیر حیات زنده‌رود ایجاد شده‌اند.

با این وصف مبرهن است زاینده‌رود چشمه حیات اصفهان، محور توسعه شهر نشینی، محور توسعه فضای سبز و حتی باغ‌شهر اصفهان در برخی دوران‌های تاریخی همچون صفوی بوده و امروز نیز با توسعه فناوری، زاینده‌رود همچنان به نوعی به عنوان حلقه اتصال توسعه کمی و کیفی این شهر بدل شده به گونه‌ای که امروز اثبات شده که حتی توسعه فرهنگی اصفهان در ادوار مختلف به ویژه در دوران معاصر در همه زمینه‌ها مرهون حیات زاینده‌رود بوده و این زاینده‌رود است که به عنوان بخش لاینفکی از هویت تاریخی و فرهنگی این شهر کهن به شمار می‌رود. پس بکوشیم به عنوان نسل‌هایی شناخته نشویم که آیندگان از ما به عنوان قطع کننده این حلقه توسعه فرهنگی و تمدنی یاد کنند.

به امید حیات دایمی زنده‌رود.

منبع:میراث آریا

بررسی کارنامه گردشگری در دولت‌های گذشته

پانزدهمین رئیس و دومین وزیر میراث فرهنگی تا چند روز دیگر به مجلس شورای اسلامی پیشنهاد می‌شود، کسی که کارشناسان گردشگری، میراث فرهنگی و صنایع دستی توقع دارند متخصص و در عین حال مدبر باشد.

خبرگزاری مهر _ گروه جامعه؛ شاید تاریخچه سازمانی برای میراث فرهنگی را باید ایجاد موزه‌ای در ارگ سلطنتی دانست که ناصرالدین شاه به تأثیر از فرنگ آن را در ارگ سلطنتی تشکیل داد. هر چند که جذابیتی برای او نداشت اما بعدها دستور داد تا در باغ گلستان مکانی برای آن بسازند. این ساختمان بعدها تالار سلام نام گرفت که بخش عمده‌ای از آثارش در زمان پهلوی اول به خزانه بانک ملی منتقل شد. در زمان مظفرالدین شاه و دوره مشروطیت قانون اداری وزارت معارف و اوقاف و صنایع مستظرفه شکل گرفت که زیر نظر آن اداره‌ای به نام عتیقات ایجاد شد. بعدها در ساختمان قدیمی اداره معارف موزه شکل گرفت. سال‌ها گذشت تا درباره آثار تاریخی به صورت جدی تر پرداخته شد و برای آن قوانینی وضع کردند و اداره‌های مختلفی مثل دفتر آثار تاریخی، مرکز باستان شناسی و … ایجاد شد. پس از انقلاب اسلامی هم، میراث فرهنگی به زیر مجموعه وزارت فرهنگ رفت. تا اینکه در سال ۶۴ قانون تشکیل سازمان میراث فرهنگی شکل گرفت.

در سال ۸۲ مجلس شورای اسلامی، سازمان‌های میراث فرهنگی و ایرانگردی را از وزارت ارشاد جدا و سازمان میراث فرهنگی و گردشگری را زیر نظر رئیس جمهور تشکیل داد. در سال ۸۵ نیز سازمان صنایع دستی از وزارت صنایع و معادن جدا و به سازمان میراث فرهنگی الحاق شد. تا سال ۹۸ که با طرح مجلس این سازمان به وزارت میراث فرهنگی صنایع دستی و گردشگری تبدیل شد.

در این مدت افراد مختلفی به سازمان میراث فرهنگی رفت و آمد داشتند برخی آن را سرپا نگه داشتند و برخی به زمین زدند. تعدادی از رؤسا آن را به حیاط خلوت تبدیل کرده و برخی دیگر دلسوزانه آن را اداره کردند.

بررسی کارنامه هر یک از مدیران گذشته این سازمان نشان می‌دهد که چه بر سر سازمانی که قرار بود کار حفاظت از میراث فرهنگی توسعه گردشگری و حمایت از صنایع دستی را انجام دهد، آمد. شاید بررسی این کارنامه و گذشته، افقی برای انتخاب وزیر دوم این وزارتخانه جوان باشد.

مهدی حجت را می‌توان مؤسس سازمان میراث فرهنگی بعد از انقلاب اسلامی دانست.

او از معماران ایرانی است که کارشناسی ارشد معماری از دانشگاه تهران و دکترای حفاظت از بناهای تاریخی از دانشگاه یورگ انگلستان دارد. حجت در واقع پایه گذار بسیاری از قوانین و اتفاقات اولیه این سازمان است.

نمونه‌ای از فعالیت‌های او را می‌توان به جلوگیری از تخریب بسیاری از آثار تاریخی و حراج آثار کاخ‌های تهران در زمان انقلاب دانست.

حجت از سال ۱۳۶۶ تا ۷۰ ریاست این سازمان را برعهده داشت تا اینکه در سال ۹۲ به دعوت محمدعلی نجفی به عنوان قائم مقام و معاون میراث فرهنگی دوباره به این سازمان برگشت. اما با رفتن نجفی او هم در این سازمان نماند.

اکبر حاج ابراهیم زرگر در گزارشی که آن را به مجله اثر داده بود، درباره اقدامات و چشم‌انداز میراث فرهنگی توضیحاتی داده و نوشته بود که از جمله اقدامات سودمندی در سازمان بررسی و تدوین اهداف و خط مشی‌های اساسی بخش میراث فرهنگی طی برنامه ۵ ساله دوم توسعه اقتصادی اجتماعی و فرهنگی ایران است همچنین وی تاکید بر پژوهش، حفظ و احیا، معرفی و آموزش داشت.

وی در جای دیگری از این مطلب که به چشم‌انداز میراث فرهنگی و نقاط قوت و ضعف آن پرداخته اشاره کرده که در دو سال اخیر ۱۷۵ نفر از فارغ‌التحصیلان مرکز آموزش عالی سازمان که دوره کاردانی را گذرانده‌اند فراهم آمد. اگرچه معضلات اداری و استخدامی آنها زندگی را بر این جوان‌ها در آغاز کار و بر مسئولان سازمان در پایان کار تلخ کرد ولی برای جمع از آنها راه فرجی حاصل شد. جذب این نیروهای جوان مؤثر خواهد بود.

سراج‌الدین کازرونی نیز بعد از زرگر به سازمان میراث فرهنگی رفت. او وزیر مسکن و شهرسازی ایران در سال‌های ۶۳ تا ۷۲ بود. وی پس از آن به مدت ۴ سال ریاست سازمان میراث فرهنگی را به عهده گرفت.

ماجرای برج جهان نما

طرح کالبدی ملی، تهیه و تصویب اولین طرح منطقه‌ای و شهری، طرح ۱۹ شهر جدید، تعیین نقشه شهرها و توزیع فعالیت‌های عمده در سطح کشور، توجه ویژه به ارتقای کیفیت معماری، فعال‌سازی قانون زمین شهری، تعیین اصفهان، شیراز، تبریز، کرمان و همدان به عنوان شهرهای فرهنگی و تاریخی، تدوین و تصویب مقررات ملی ساختمانی ایران، راه‌اندازی شهرک‌ها و ساختمان‌های نیمه‌تمام و پایه‌گذاری پارک فناوری پردیس، برخی اقدامات کازرونی در دوران خدمتش بود.

در این دوره بود که واقعه برج جهان نما در اصفهان رخ داد. عبور راه آهن از محوطه تپه حصار نیز در همین دوره بود. اتفاقی که در زمان شاه قرار بود بیفتد اما سازمان ملی حفاظت اجازه نداده بود. اما این بار راه آهن خط خود را از وسط تپه هفت هزار ساله عبور داد.

اولین رئیس سازمان

سید محمد بهشتی ۱۳۷۶ الی ۱۳۸۳ اولین رئیس سازمان میراث فرهنگی و گردشگری است که در سال‌های پایانی ریاستش در سازمان میراث فرهنگی به ادغام با گردشگری رسید و در تمام این سال‌ها به هر شکلی ارتباط خود را با این سازمان حفظ کرد.

در دوره بهشتی بود که توجه به میراث فرهنگی و گردشگری در رسانه‌ها مورد توجه قرار گرفت چون تا قبل از آن اخبار مربوط به میراث فرهنگی جایگاهی جز در صفحه حوادث رسانه‌ها نداشت. اما در دوره او حتی خبرگزاری تخصصی برای موضوع میراث فرهنگی شکل گرفت.

اتفاقات دوره بهشتی کم نبود. ایجاد نهضت ثبت آثار و بناهای تاریخی به عنوان امر مقدم و ضروری در حفاظت از آثار و ابنیه تاریخی، حفظ مدیران و نیروهای متخصص سازمان در طول هفت سال مدیریت بر سازمان و تربیت نسل جدیدی از مدیران سازمان برگزاری نمایشگاه‌های خارجی موزه ملی ایران در کشورهای اروپایی و آمریکایی با عنوان تمدن هشت هزارساله بخشی از اقدامات او بود.

اما در این دوره اخبار حاشیه‌ای هم کم نبود. مثل ماجرای کشف مردان نمکی در زنجان، پرونده نقش جهان، سد سیوند و احتمال آب گرفتگی آثار هخامنشی، شاهزاده هخامنشی و حکایت کشف آن در رسانه‌ها، زلزله بم و تلاش‌های سازمان برای ثبت در فهرست میراث جهانی و پی بردن به نقش یکی از مدیران قبلی موزه ملی در سرقت و فروش لوح منحصربفرد داریوش.

حسین مرعشی رئیس بعدی بود که از سال ۸۳ تا ۸۴ بر صندلی این سازمان نشست او بیشتر در حوزه توسعه گردشگری متمرکز بود. او موفق شد تکانی به بودجه این سازمان بدهد.

مرعشی کسی است که هر بار وقتی گمانه زنی درباره انتخاب رئیس سازمان میراث فرهنگی بوجود می‌آمد نام او بر سر زبان‌ها می‌افتاد ولی او یک بار اعلام کرد که دیگر به این سازمان برنمی گردد.

در سومین ماه که شاهد شکل گیری سازمان میراث فرهنگی و گردشگری بودیم، طی گزارشی به رئیس جمهور وقت اعلام کردم که دو مأموریت کاملاً متفاوت میراث فرهنگی و گردشگری در یک سازمان نمی‌گنجد. در آن زمان متوجه این نقص شدم و آن را به رئیس جمهور اعلام کردم اما در طول ۱۴ ماه فعالیتم در این سازمان، فرصتی برای اصلاح نبود.

حواشی سیاسی برای یک سازمان فرهنگی

حاشیه‌ها و سیاسی شدن سازمان میراث فرهنگی درست از زمان ریاست اسفندیار رحیم مشایی در این سازمان آغاز شد آنجا که نظریات عجیب و غریبی درباره دوستی با مردم اسرائیل و نظریات دیگر می‌داد. او از سال ۸۴ تا ۸۸ در این سازمان مشغول به کار بود. دوره او سازمان رضایت داد که وزارت نیرو سد سیوند را آبگیری کند. در سال ۸۷ کتیبه هخامنشی خارک توسط برخی از افراد ناشناس با شیء نوک تیز تخریب شد. این کتیبه سندی بر نام خلیج فارس بود. در این دوره همکاری نزدیکی با شرکت توسعه جهانگردی شگل گرفت. سرقت نسخه رونوشت از کتاب قانون ابوعلی سینا، ساخت مترو در زیر چهارباغ اصفهان، از جمله اتفاقات دیگری بود که در دوره مشایی رخ داد. حضور او در مجلس رقصی در ترکیه نیز از حاشیه‌های دوره ریاست اوست.

اظهارنظرهای مشایی خشم بسیاری از افراد جامعه و روحانیون را نسبت به رئیس سازمان میراث فرهنگی برانگیخت و این سازمان را دچار حاشیه کرداظهارنظرهای او خشم بسیاری از افراد جامعه و روحانیون را نسبت به رئیس سازمان میراث فرهنگی برانگیخت به سبب آن این سازمان نیز دچار حواشی شد. مشایی در مدتی که ریاست سازمان را بر عهده داشت گفته بود که می‌خواهد هر ۲۵ کیلومتر در کشور یک سرویس بهداشتی بین راهی بسازد.

پس از او قائم مقام مشایی یعنی حمید بقایی نیز تیر خلاص را به این سازمان زد. او با طرح انتقال سازمان و پژوهشگاه میراث فرهنگی به استان‌های اصفهان و فارس عملاً این سازمان را با حواشی زیادی مواجه کرد. در این نقل و انتقالات بسیاری از اسناد سازمان میراث فرهنگی و کتاب‌ها از بین رفت.

بقایی در سال‌های ۸۴ تا ۸۸ قائم مقام این سازمان بود و تا سال ۹۰ به عنوان رئیس سازمان فعالیت کرد. پس از آن نیز با حفظ سمت معاون اجرایی و سرپرست نهاد ریاست جمهوری بود.

هیأت مدیره «جامعه باستان‌شناسی ایران» در بیانیه‌ای از قوه قضائیه خواسته است تا عملکرد حمید بقایی را در دوره ریاستش بر سازمان میراث فرهنگی و گردشگری بررسی کند.

روح الله احمدزاده کرمانی نیز از حلقه مدیران احمدی نژاد بود که در سال ۹۰ تنها به مدت ۸ ماه ریاست کرد. او در این مدت تغییراتی در مدیران انجام داد ولی نتوانست کاری از پیش ببرد. در واقع وی به دلیل فشارهایی که به دولت احمدی نژاد بر سر انفصال از خدمت بقایی به وجود آمد به این سمت منصوب شد.

سید حسن موسوی هم که معاون سرمایه گذاری میراث فرهنگی و گردشگری و مشاور مشایی در مرکز جهانی بود تا پیش از روی کار آمدن دولت احمدی نژاد از حامیان هاشمی رفسنجانی بوده و بعد از دولت نهم به طیف مشایی پیوست.

پدر علم گردشگری!

محمد شریف ملک زاده نیز که یک سال به عنوان رئیس سازمان میراث فرهنگی منصوب شد قبلاً به عنوان معاون گردشگری فعالیت می‌کرد او خود را مخترع تورهای با علایق ویژه دانست و نظریات مختلفی از باب گردشگری داشت. در دوره او کاروان شتر و گوسفندها در خیابان ولیعصر به راه افتاد تا جشنواره گردشگری به مردم معرفی شود.

او نشان ملی خدمت و نشان ملی شیخ بهایی را دریافت کرد و خود را پدر علم نوین مدیریت گردشگری جهان دانست عناوینی که بحث‌های حاشیه‌ای پیرامون آن کم نیست!

انتصاب محمدعلی نجفی نیز به عنوان رئیس سازمان میراث فرهنگی تنها ۴ ماه طول کشید او از مشاوران سابق سازمان و بنیانگذاران دعوت به همکاری کرد. او کسی بود که نتوانست از مجلس برای وزارت آموزش و پرورش رأی بیاورد به همین دلیل به سازمان میراث فرهنگی رفت. در دوره او بود که شیردال به عنوان اثر تاریخی تقلبی از سوی آمریکا به ایران هدیه داده شد! پس از آن در سال ۹۸ محاکمه او برای قتل همسرش حواشی زیادی برای این مدیر فرهنگی رقم خورد.

سلطانی فر هم دومین وزیری بود که نتوانست از مجلس رأی اعتماد بیاورد بنابراین به ناچار به سازمان میراث فرهنگی رفت

مسعود سلطانی فر هم از آن دسته مدیرانی بود که نتوانست از مجلس رأی اعتماد برای وزارت ورزش بگیرد به همین دلیل راهی سازمان میراث فرهنگی شد. او سیاست‌هایی داشت که مجدانه دنبال اجرای آنها بود از جمله ساخت هتل‌های ۵ ستاره با سرمایه گذاران خارجی به نحوی که وعده ساخت ۴۰۰ هتل چهار و پنج ستاره را تا پایان دوره دوم ریاست جمهوری روحانی داد. او تا آبان سال ۹۵ روی صندلی ریاست سازمان میراث فرهنگی نشست تا آنکه این بار به وزارت ورزش راه پیدا کرد.

تنها رئیس زن سازمان

زهرا احمدی‌پور به عنوان اولین رئیس زن سازمان میراث فرهنگی و در حالی که بحث منصوب کردن زنان در کابینه بالا گرفته بود، به عنوان یازدهمین رئیس سازمان میراث فرهنگی منصوب شد. احمدی پور، دانش آموخته و استاد تمام رشته جغرافیای سیاسی در دانشگاه تربیت مدرس تهران است. در دوره ریاست ۹ ماهه او تنها اتفاقی که نیفتاد، حاشیه سازی برای این سازمان بود.

پس از او علی اصغر مونسان تا کنون این سمت را به عهده گرفته است کسی که قرار بود وقتی از کیش به تهران می‌آید کسی را سوار اتوبوس مدیریتش نکند اما این اتفاق نیفتاد و بیشترین مدیران وی از سازمان منطقه آزاد کیش منصوب شدند.

در دوره او برخی از آثار تاریخی از جمله الواح هخامنشی و سر سرباز هخامنشی به ایران آمد البته حواشی نیز داشت مانند افتتاح یک تالار لاکچری عروسی در استان البرز.

حالا قرار است وزیر دوم میراث فرهنگی انتخاب شود کسی که در تمام این سال‌ها کارشناسان میراث فرهنگی و گردشگری توقع داشته‌اند فردی مدیر و متخصص باشد و این سازمان یا وزارتخانه فعلی را از حاشیه‌ها دور کند. باید دید کابینه آیت الله رئیسی چه کسی را بر مسند این وزارتخانه می‌نشاند کسی که قادر به کشیدن این کشتی به گل نشسته خواهد بود و یا کسی که از اول تمام این مسیر را باید طی کند تا حداقل با فعالیت‌های این وزارتخانه آشنا شود!

منبع:خبرگزاری مهر

گردشگری | برای هواخوری به کلین بروید

در این روزهای جولان ویروس کرونا بهتر است قید گردش و تفریح را بزنید، اما اگر خواستید ساعتی در یک مکان خلوت به قدم زدن و هواخوری بپردازید، پیشنهاد می‌کنیم با رعایت پروتکل‌های بهداشتی از یکی از روستاهای تاریخی ری مانند روستای «کلین» بازدید کنید.

در کتاب «معجم‌البلدان» روستای «کلین» به‌عنوان نخستین منزل مسافران ری که به سمت «خوار» می‌روند، معرفی شده و «شیخ کلینی» محدث و عالم ایرانی و مؤلف «اصول کافی» از ساکنان قدیمی این روستای ۲ هزار ساله بوده است. بقعه شیخ کلینی در این روستا قرار گرفته و نامگذاری آن هم از همین امر ناشی می‌شود.

از اوایل دوران انقلاب اسلامی اموات روستا در اطراف بقعه شیخ کلینی دفن می‌شوند و این محل دومین آرامستان بزرگ بخش فشافویه شهرری به شمار می‌آید. درختان بلندبالا و سرسبز این آرامستان زنده و شاداب هستند و بیش از آنکه در اطراف بقعه حال و هوای سنگین آرامستان جریان داشته باشد، به بازدیدکنندگان آرامشی دلچسب منتقل می‌شود.

بقعه شیخ تنها بنای ارزشمند روستای کلین نیست و بناهای تاریخی مانند یخچال طبیعی، آستان امامزاده حسین(ع)، تپه نچیر، آستان امامزاده یحیی(ع) و انبار گندم از آثار باستانی و گردشگری است که در این‌آبادی بااصالت واقع شده است. از بنای قدیمی امامزاده یحیی(ع) فقط بقعه باقی مانده و باقی آن تخریب شده است.

تپه بلند نچیر هم که در گذشته سکونتگاهی مسکونی بوده بر اثر زلزله‌ای شدید زیر و رو شده، اما هنوز هم بقایا و سردر و ستون‌های بناهای آن باقی مانده است. روستای کلین در ۳۶ کیلومتری شهر ری قرار دارد.

منبع:همشهری

دیدار با مردی از تبار فرهنگ

 باغ فردوس شمیران به تنهایی با داشتن عمارت چشمنواز معیرالممالک که به نام موزه سینما می‌شناسیم، پاتوق گردشگران است.

از چند روز پیش هم با افتتاح موزه دکتر محسن حبیبی قرار است میزبان گردشگران بیشتر و علاقه‌مندان به موزه باشد. موزه دکتر حبیبی یا همان بنیاد فرهنگی امیرکبیر قبل از جانمایی در باغ فردوس شمیران، از سال ۱۳۷۶ در خیابان اجاره‌دار در منطقه ۷ فعالیت می‌کرد. در این مجموعه آثار ارزشمندی از کتاب‌ها و نسخ خطی و هدایایی است که زنده‌یاد دکتر حسن حبیبی در دوران تصدی معاونت اول رئیس‌جمهور از دولتمردان دیگر کشورها دریافت کرد. در این گزارش به موزه دکتر حبیبی در باغ فردوس شمیران سری می‌زنیم و با بخش‌های مختلف موزه آشنا می‌شویم.

موزه دکتر حبیبی همسایه باغ‌موزه سینما و سرای محله باغ فردوس است. در بوستان قلمستان باغ فردوس شمیران، واقع و عملیات تعمیرات ساختمان آن قبل از روزگار کرونا آغاز شده است. شیوع کرونا باعث شد تا بازسازی ساختمان موزه به تعویق بیفتد و افتتاح موزه دکتر حبیبی تا همین چند روز پیش طول بکشد. «سید حمید موسوی» شهردار منطقه یک در مراسم افتتاح موزه دکتر حبیبی گفت: «با جانمایی و افتتاح موزه دکتر حبیبی در باغ فردوس شمیران، قطب گردشگری فرهنگی منطقه یک توسعه می‌یابد.»

  •  مرور تاریخ و فرهنگ کشورها  در موزه دکتر حبیبی

افتتاح یک مرکز فرهنگی یعنی افزایش سرانه فرهنگی، هنری در منطقه و چه اتفاقی بهتر از این. برنامه‌های فرهنگی شمیران هم بر این اساس است که قطب گردشگری شمیران تقویت شود. این موضوع را با «سلیمه رودکی» مدیر اداره فرهنگی شهرداری منطقه یک در میان می‌گذاریم. او با بیان اینکه شمیران مقصد گردشگری است می‌گوید: «هم پایتخت‌نشینان و هم افرادی که برای مسافرت به تهران می‌آیند، شمیران را به‌عنوان مقصد گردشگری انتخاب می‌کنند.

به همین دلیل هرچه اماکن گردشگری شمیران بیشتر و جذاب‌تر باشد، به این هدف نزدیک‌تر شده‌ایم.» گردشگری از هر شکلی که باشد مخاطب خاص خود را دارد. شمیران هم با جاذبه‌های متنوع گردشگری از طبیعی تا مذهبی میزبان مخاطبان بسیاری است. رودکی صحبت‌هایش را ادامه می‌دهد: «موزه دکتر حبیبی برای بازدیدکنندگان جذابیت خاصی دارد. در نگاه اول به نظر می‌رسد دکتر حسن حبیبی یک شخصیت سیاسی صرف است. اما طی بازدید از موزه، مخاطب با تاریخ و فرهنگ کشورهای دیگر آشنا می‌شود. در این موزه هدیه‌هایی که زنده‌یاد دکتر حبیبی در طول ۳ دوره معاون اول رئیس‌جمهوری دریافت کردند به نمایش گذاشته شده‌است. علاوه بر این، علاقه ایشان به موضوعات دیگر از جمله فرش ایرانی، پارچه‌های قدیمی و قیمتی، کتب، اسناد و نسخ خطی نیز این مجموعه را برای بازدیدکننده غنی‌تر کرده‌است.»

  •  میز مطالعه کتاب‌های نفیس

بازدید از موزه دکتر حبیبی سفر به دل تاریخ و فرهنگ کشورها و بخشی از آداب و رسوم آنهاست. اما این مجموعه در همین‌جا خلاصه نمی‌شود. مدیر اداره فرهنگی از اماکن دیگر موزه برای بازدیدکننده هم می‌گوید: «از آنجا که در موزه دکتر حبیبی کتاب‌های ارزشمندی هست، امکان مطالعه برای بازدیدکننده هم فراهم شده‌است. میز مطالعه برای افراد علاقه‌مند به مطالعه و تورق کتاب‌ها در موزه هست.»

  •  تکراری نمی‌شود

موزه ۲ طبقه است. با وجود این برای نمایش تمام آثار نفیس و گرانبهایی که از سوی زنده‌یاد دکتر حبیبی طی سال‌ها گردآوری شده‌است کافی نیست. مدیر اداره فرهنگی شهرداری منطقه یک از راهکاری برای جبران کمبود فضا می‌گوید: «موزه بخش‌های مختلفی از جمله نمایش تابلوها، فرش‌ها، قرآن‌ها و کتب خطی، لباس‌ها و پارچه‌ها و… دارد. از آنجایی که تعداد آثار بسیار بیشتر از فضای در نظرگرفته شده‌است، آثار به‌صورت دوره‌ای به نمایش در می‌آید. به این صورت که هر چند ماه یکبار آثار ارزشمند موزه، جایگزین و آثار جدید نمایش داده می‌شود. به همین دلیل موزه دکتر حبیبی بارها و بارها قابلیت بازدید دارد و برای مخاطب با یکبار بازدید تکراری نمی‌شود.» خیابان ولی‌عصر(عج) با امکانات حمل‌ونقل عمومی که دارد، دسترسی به موزه را برای بازدیدکنندگان آسان می‌کند.

  • توسعه مراکز فرهنگی در شمیران

«انواع‌گونه‌های گردشگری از شمالی‌ترین تا جنوبی‌ترین نقطه شمیران در دسترس شهروندان است.» «محمود منیعی» بنیانگذار انجمن دوستداران تهران و دبیر نشست‌های تخصصی تهران این را می‌گوید و ادامه می‌دهد: «شمیران است و گردشگری. با یک نگاه اجمالی می‌بینیم که در شمیران امکانات طبیعت‌گردی، کاخ‌گردی، موزه و گالری‌گردی، گردشگری مذهبی، بازار و پاساژگردی و در مجموع هر آنچه از گردشگری انتظار داریم، در دسترس است. این‌طور بگویم که هر امکان گردشگری که برای یک شهر لازم است در شمیران دیده می‌شود. پس بیراه نیست که شمیران قطب گردشگری باشد.»

منیعی افتتاح موزه دکتر حبیبی در باغ فردوس شمیران را رویدادی خوب ارزیابی می‌کند و ادامه می‌دهد: «پیش از این موزه دکتر حبیبی در باغ دقت در منطقه ۷ بود و علاقه‌مندان برای بازدید به آنجا می‌رفتند. با جابه‌جایی موزه به باغ فردوس شمیران آمده که به توسعه سرانه‌های فرهنگی و اجتماعی منجر می‌شود. این موزه صرفاً مشاهده یکسری آثار نفیس نیست. بلکه مرور سرگذشت یکی از بزرگمردان معاصر است. هرچه در دوران فعالیت سیاسی خود از کشورهای دیگر هدیه گرفته را با مردم در یک موزه به اشتراک گذاشت تا مخاطبان را با فرهنگ و تاریخ و هنر کشورهای دیگر آشنا کند.» منیعی در پایان صحبت‌های خود از اهمیت کارکرد یک مرکز فرهنگی نیز می‌گوید: «توسعه مراکزی از این دست به توسعه فرهنگی و اجتماعی شهر کمک می‌کند. با برنامه‌ریزی اصولی برای مدیریت و بهره‌وری از مراکز فرهنگی به دستاورد خوبی خواهیم رسید.»

منبع:همشهری

ظرفیت‌های مهجور دریاچه ارومیه

لجن درمانی و نمک درمانی ازظرفیت‌های گردشگری درمانی در دریاچه ارومیه است که همچنان چشم به راه بخش خصوصی است.

درسال‌های اخیر اقدام‌های گسترده‌ای برای احیای دریاچه ارومیه انجام شد که در مقاطعی با موفقیت‌های نسبی نیز همراه بود و توانست امیدها را برای بازگشت این زیست‌بوم چشم‌نواز همچنان زنده نگه دارد. با وجود این به‌نظر می‌رسد روزهای تلخ دریاچه ارومیه به پایان نرسید و بررسی‌های انجام شده ازسوی سازمان نقشه‌برداری کشور نشان می‌دهد تراز آب این دریاچه ارومیه در ۳ماه نخست سال‌جاری،۳۰سانتیمتر نسبت به مدت مشابه سال‌گذشته کاهش داشته‌است.

اینها درحالی‌است که اگرچه کاهش سطح آب دریاچه ارومیه خبر ناخوشایندی است و نگرانی‌های جدی نیز به‌دنبال دارد، اما در وضعیت کنونی هم این دریاچه نقش بی‌بدیلی در زندگی مردم منطقه دارد و ظرفیت‌های موجود دراین زیست‌بوم به‌حدی گسترده‌است که حتی می‌تواند به تأمین معیشت و همچنین رونق گردشگری به‌ویژه در حوزه گردشگری سلامت کمک قابل‌توجهی کند.

از گذشته تاکنون علاقه‌مندان زیادی دریاچه ارومیه را برای بهره‌مندی از امکانات «لجن‌درمانی» و استفاده درمانی از نمک‌های تازه‌ای که در کف دریاچه وجود دارد و حاوی مواد معدنی و املاح است، انتخاب می‌کنند؛ موضوعی که در مقاطع کاهش سطح آب دریاچه بیشتر دیده می‌شود.

 یک عادت قدیمی 
لجن‌درمانی و درازکشیدن زیرآفتاب در کنار دریاچه، صحنه‌ای آشنا برای بیشتر مردم آذربایجان‌غربی است؛ آنان این کار را پدران و اجداد خود یاد گرفته‌اند و به‌صورت سنتی و تجربی می‌دانند که با استفاده از این لجن‌های سیاه و بدبو، می‌توان از درد مفاصل و استخوان‌ها کاست و اندکی آرامش گرفت.

در گذشته که آب دریاچه ارومیه بیشتر بود، جوانان و نوجوانان به شنا و آب‌تنی مشغول بودند و مسن‌ترها ترجیح می‌دادند خود را در لابه‌لای انبوهی از لجن‌ها و نمک‌ها پنهان کنند و از خواص درمانی این مواد طبیعی بهره ببرند، اما درحال‌حاضر که امکان آب‌تنی کمتر شده، درعوض شرایط بهتری برای لجن‌درمانی و نمک درمانی فراهم شده‌است.

در روزهای آخر هفته تعداد قابل‌توجهی از مردم شهرهای تبریز، ارومیه، شبستر، بناب و دیگر شهرهای استان‌های آذربایجان‌غربی و آذربایجان‌شرقی و حتی از استان‌ کردستان برای لجن‌درمانی و نمک‌درمانی به دریاچه ارومیه می‌آیند.
کارشناسان معتقدند، لجن  و نمک دریاچه ارومیه با داشتن املاح فراوان معدنی به‌ویژه کلر، سولفات، گوگرد، مواد رادیواکتیو، ید، آهن و موادآلی متعدد، یکی از مرغوب‌ترین لجن‌های طبی به‌شمار می‌آید و در درمان بسیاری از بیماری‌ها مانند بیماری‌های پوستی و روماتیسمی موثر است.

 ضعف اطلاع‌رسانی 
در حاشیه دریاچه ارومیه به‌ویژه در اطراف پل شهد کلانتری، می‌توان تل‌های بزرگی از نمک را مشاهده کرد که افرادی درحال بسته‌بندی نمک‌ها در کیسه‌های بزرگ نایلونی هستند؛ نمک‌هایی که از بستر دریاچه ارومیه به‌صورت دستی جمع‌آوری می‌شوند و در بسته‌بندی‌های یک تا 20کیلویی به فروش می‌رسند. قیمت این بسته‌ها حدود 10 تا 100هزارتومان است و می‌توان از آنها برای مصارف درمانی به‌ویژه برای التیام استخوان درد و رماتیسم استفاده کرد.

«هادی باقری» یکی از فروشندگان این‌گونه نمک‌هاست که درباره فروش آنها به‌ خبرنگارهمشهری می‌گوید: البته اینجا فرایند تصفیه نمک‌ها صورت نمی‌گیرد و ما خودمان برای خوردن، این نمک‌ها را توصیه نمی‌کنیم، اما برخی دوست دارند این نمک‌ها را به‌عنوان «نمک دریایی» به مصرف غذایی هم برسانند.

وی می‌افزاید: با خشک شدن بیشتر دریاچه ارومیه، نمک‌های تازه و تمیزتری برای بسته‌بندی و فروش مهیا شده، اما فروش چندان زیادی نداریم و مردم رغبت کمتری برای نمک‌درمانی دارند که علت آن‌هم بی‌اطلاعی و ضعف اطلاع‌رسانی تخصصی دراین زمینه است.

باقری ادامه می‌دهد: شیوه‌ای درمانی با نمک وجود دارد که نام آن «هالوتراپی» گفته می‌شود و درمانی است که در آن فرد بیمار در اتاقی ساخته‌شده از سنگ نمک‌های مختلف قرار می‌گیرد و بدن او با نمک پوشانده می‌شود و هوای دارای ذرات نمک را استشمام می‌کند. از نمک دریاچه ارومیه برای این کار هم می‌توان استفاده کرد.

وی همچنین درباره لجن‌درمانی در دریاچه ارومیه با بیان اینکه نگهداری و انتقال این لجن‌ها ممکن نیست، ادامه می‌دهد: لجن‌درمانی باید در کنار خود دریاچه صورت گیرد، چون بوی نامطبوعی دارد و درصورت نگهداری در فضای خانه، بوی آن غیرقابل تحمل‌تر می‌شود.

استقبال از لجن‌درمانی در حاشیه دریاچه
«سعد بیاتی» که کانکس کوچکی در کنار دریاچه برای استحمام پس از لجن‌درمانی تدارک دیده نیز به خبرنگارهمشهری می‌گوید: روزهای جمعه به اینجا می‌آیم و کانکس را که دارای چند واحد کوچک استحمام است، اجاره می‌دهم و استقبال مردم هم بد نیست. لجن‌درمانی در کنار دریاچه ارومیه می‌تواند به جاذبه‌ای برای جذب گردشگران از سراسر کشور تبدیل شود، به‌شرطی که اقدام‌های لازم برای فراهم کردن زیرساخت‌های موردنیاز انجام شود.

وی ادامه می دهد: به‌جز من، فرد دیگری دراین زمینه فعالیت نمی‌کند. این درحالی‌است که ظرفیت مناسبی برای سرمایه‌گذاری و کسب درآمد دراین زمینه فراهم است. مسئولان مربوط اگر برنامه‌ریزی مدونی داشته باشند، می‌توان با فعال کردن قابلیت‌های موجود، به ارتقای سطح معیشت مردم منطقه هم کمک کرد.

سرمایه‌گذاران چشم‌به‌راه حمایت 
ظرفیت‌های درمانی موجود در دریاچه ارومیه درحالی‌است که به‌نظر می‌رسد تاکنون آنچنان که باید در حوزه جذب سرمایه‌گذاران باهدف تقویت زیرساخت‌ها، اقدام‌های کافی انجام نشده‌است. اگرچه سال‌گذشته خبر رسید که قرار است نخستین مجتمع نمک‌درمانی کشور در ارومیه راه‌اندازی شود، اما بررسی‌ها نشان می‌دهد دراین عرصه از سرمایه‌گذاران حمایت کافی نمی‌شود.

«اصغر سلامی» یکی از افرادی به‌شمار می‌رود که به گفته خودش، مدت‌هاست به‌دنبال سرمایه‌گذاری دراین منطقه است، اما موانع اداری موجود او را ناکام گذاشته. وی دراین باره می‌گوید: بیش از 2سال است که برای دریافت مجوزهای لازم به‌منظور ساخت مجتمع نمک‌درمانی و لجن‌درمانی دراین منطقه تلاش می‌کنم، اما درنهایت موفق به انجام این کار نشدم و موانع زیادی ازسوی اداره‌های مختلف ایجاد شده، نا امیدم کرده‌است.

وی اظهار می‌کند: اداره‌های میراث فرهنگی، حفاظت محیط زیست، فرمانداری و منابع طبیعی هریک قوانین ویژه خود را دارند که برای گذر از آنها باید فرایند خاصی را طی کرد که البته در بیشتر مواقع مانع از پیشرفت کار می‌شود. ازسوی‌دیگر رسیدن به سودآوری دراین مجتمع‌ها نیازمند حمایت ویژه مسئولان مربوط است.

فرصتی برای ارزآوری 
مدیرکل میراث‌فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی آذربایجان‌غربی هم دراین باره می‌گوید: سرمایه‌گذاری و ارزآوری از این منبع طبیعی، یکی از دغدغه‌های مدیریت میراث فرهنگی دراستان است و با توجه به اینکه هزینه مواد اولیه هم وجود ندارد، ازنظر سرمایه‌گذاری، فرصت ارزشمند است.

«جلیل جباری» می‌افزاید: این اداره‌کل از چند سال قبل برای جذب گردشگر به دریاچه ارومیه برنامه‌ریزی کرده تا گردشگران از قابلیت‌های متعدد لجن‌درمانی و نمک‌درمانی و مزایای دیگر دریاچه بهره‌مند شوند.

وی ادامه می‌دهد: با وجود محدودیت‌های بودجه‌ای موجود، عملیات ساخت جاده دسترسی، کمپینگ گردشگری «گورچین قلعه» و همچنین سرویس بهداشتی مناسب از سال‌گذشته آغاز شده و فیلم‌های کوتاه تبلیغی نیز از طریق صداوسیما و فضای‌مجازی با هدف اطلاع‌رسانی به مردم درباره جاذبه‌های این منطقه، پخش شده‌است.

جباری اضافه می‌کند: بدون حضور سرمایه‌گذاران بخش‌خصوصی امکان توسعه همه‌جانبه وجود ندارد. برهمین اساس حمایت از سرمایه‌گذاران، در قالب اعطای تسهیلات و حمایت از ساخت اقامتگاه‌های بوم‌گردی و لجن‌درمانی، صورت می‌گیرد، اما تحقق این حمایت‌ها مستلزم همکاری بین بخشی سایر دستگاه‌ها و تأمین زیرساخت‌های مورد نیاز است.

منبع:همشهری

پاوه؛ سرزمینی در دل سنگ

بیکاری، کم‌آبی، جاده‌های نا ایمن و گرانی مسکن از مهم‌ترین چالش‌های زندگی در بزرگ‌ترین شهر پلکانی ایران است.

پاوه، بزرگ‌ترین شهر پلکانی ایران است که بیش از ۳هزارسال سابقه دارد؛ این شهرستان در شمال‌غربی استان کرمانشاه واقع شده و تا قبل از سال ۱۳۳۸ روستا و جزو استان کردستان بوده‌است. این شهرستان تا سال ۱۳۶۸ و جدا شدن شهر جوانرود از آن، دومین شهرستان استان کرمانشاه ازنظر جمعیت و مساحت به حساب می‌آمد.

پاوه با دره‌های پر پیچ و خم، عمیق و کوهستانی‌اش، دشت ندارد و پوشش منطقه جنگلی و ارتفاعات آن برف‌گیر است؛ ویژگی‌هایی که زیبایی طبیعت این شهر را بیش‌از پیش به رخ هر بیننده‌ای می‌کشد و تا پیش از همه‌گیری ویروس کرونا، سالانه هزاران گردشگر داخلی و خارجی برای بازدید از مناظر چشم‌نواز طبیعی، راهی پاوه می‌شدند.

پاوه اما این روزها با وجود چشمه‌سارهای پرآب و رودخانه‌های متعدد، دچار تنش آبی بوده و مدتی است که زنگ‌خطر کم‌آبی دراین شهر به‌صدا درآمده‌ و مردم را نگران کرده‌است. ازسوی دیگر بیکاری هم گرهی است درمیان مشکلات مردم پاوه؛ ظرفیت‌های فراوان روستاهای «هجیج»، «ساتیاری»، «شمشیر» و…، برخورداری از موزه‌ها و برگزاری جشنواره‌های انار، غار «قوری‌قلعه» و دیگر جاذبه‌های گردشگری این شهر هنوز نتوانسته رنج بیکاری را بر مردم این دیار هموار کند.

رنج بیکاری

وجود این ظرفیت‌های گردشگری درحالی‌است که پاوه از شهرستان‌های بیکار استان کرمانشاه به‌حساب می‌آید که براساس برخی آمارها، نرخ بیکاری دراین شهرستان به‌حدود ۲۸درصد هم می‌رسد و این موضوع تعداد قابل‌توجهی از مردم این شهرستان را وادار به انجام کار سخت و طاقت‌فرسای کولبری کرده‌است؛ شغلی که راه ناگزیر بسیاری از مرزنشینان کرمانشاهی است و آمار نشان می‌دهد بیش از ۱۲هزارو ۷۰۰خانوار در روستاهای صفرمرزی این استان از راه کولبری رسمی در بازارچه‌های مرزی امرارمعاش می‌کنند.

پاوه همچنین به «شهر بدون چراغ قرمز» هم معروف است؛ توپوگرافی کوهستانی خاص منطقه و شیب زیاد دامنه کوه‌های آن، سبب شده در تقاطع‌های این شهر زمین مسطحی برای قراردادن چراغ وجود نداشته باشد و به‌همین دلیل لقب شهر بدون چراغ قرمز را به خود اختصاص داده‌است. مردم این دیار ارزش و قدر زمین را خوب می‌دانند؛ چراکه زمین و مسکن در پاوه به‌دلیل توپوگرافی سخت و خشن‌ آن، نسبتا گران است.

اینها اما همه مشکلات مردم پاوه نیست، چراکه صنعت و کشاورزی هم آنچنان که باید دراین منطقه رونق ندارد و فعالیت‌های این حوزه به باغداری محدود شده‌است. جاده‌های نامناسب هم راه‌های این شهرستان را پرخطر کرده‌است؛ چالشی که از مشکلات اساسی مردم به‌حساب می‌آید و خواستار اتخاذ تدابیر ویژه‌ای برای برون‌رفت از چنین وضعیتی هستند.

گذشته از کم‌آبی و بیکاری، گرانی مسکن هم یکی دیگر از مشکلات مردم پاوه است؛ چالشی که کمبود زمین دلیل اصلی آن ارزیابی می‌شود. فعالان حوزه مسکن در پاوه معتقدند ناکافی بودن میزان تسهیلات درنظر گرفته شده، از مشکلاتی است که مردم این شهر را از خرید خانه دور کرده و به بازار اجاره‌نشینی رونق داده‌است. همسان بودن میزان تسهیلات با نقاطی که برای ساختمان‌سازی نیازی به «کوه‌بری» نیست و به‌راحتی می‌توان عملیات پی‌کنی را انجام داد، مردم پاوه را دراین حوزه با مشکلات بسیاری مواجه کرده‌است.

درکنار اینها تأثیر بعد مسافت بر افزایش قیمت مصالح ساختمانی مزید بر علت شده تا به گرانی خانه دراین منطقه دامن زده شود. با یک محاسبه سرانگشتی می‌توان به این نتیجه رسید که ساخت مسکن در شهرستان پاوه چندبرابر سایر نقاط هزینه دارد.

به‌نظر می‌رسد پاوه برای رهایی یافتن از مشکلات بسیاری که زندگی مردم این منطقه را با دشواری مواجه کرده، نیازمند برنامه‌ریزی‌های مدون برای دستیابی به توسعه و آبادانی است.

 

پاوه در بحران آبی

سرپرست فرمانداری پاوه در گفت‌وگو با همشهری به مشکلات مختلف این شهرستان اشاره می‌کند و می‌گوید: کم‌آبی یکی از مهم‌ترین مشکلات پاوه است؛ در گذشته با «تنش آبی» دراین شهرستان مواجه بودیم که اکنون به «بحران آبی» تبدیل شده‌است، چراکه با کاهش ۳۵درصدی بارش‌ها روبه‌رو هستیم.

«جلیل بالایی» می‌افزاید: شرایط جغرافیایی پاوه به‌گونه‌ای است که باید برای شهرها و روستاهای این شهرستان متناسب با شرایط ویژه منطقه تصمیم‌گیری کرد و تأمین منابع آب از طریق مخازن و پمپاژ از چشمه‌ها توسط خطوط انتقال صورت می‌گیرد.

وی با بیان اینکه بارش‌ها در شهرستان پاوه بیشتر سیلابی است و مخازن توانایی ذخیره طولانی مدت آب را ندارند، ادامه می‌دهد: با توجه به اقدام‌های انجام شده، درحال‌حاضر مشکلات مربوط به کم‌آبی از طریق اجرای خطوط انتقال، بهسازی چشمه‌ها و همچنین آبرسانی سیار در حال رفع شدن است.

 

بالایی اظهار می‌کند: بیشتر جمعیت این شهرستان در شهر پاوه متمرکز هستند و با توجه به این موضوع، با اجرای طرح خط انتقال آب «هانی کوان» مشکل کم‌آبی دراین شهر تاحدود زیادی رفع شده‌است. همچنین از 5شهر این شهرستان تنها شهر «بانه وره» به‌دلیل نداشتن منبع آب کافی با مشکل مواجه است و شهرهای «نوسود»، «نودشه» و «باینگان» نیز چالش حادی در زمینه تأمین آب ندارند.

وی تصریح می‌کند: هم‌اکنون به شهر بانی‌وره و ۱۰روستای دیگر از طریق تانکر، آبرسانی انجام می‌شود. همچنین تعدادی دستگاه پمپاژ برای استفاده برخی از روستاهای این شهرستان نصب و برای روستاهای «چورژی»، «خانقاه» و «دوریسان» خط جدید انتقال آب تعریف شده‌است.

 

چاره‌اندیشی برای آب‌رسانی به باغ‌ها

سرپرست فرمانداری پاوه درباره مشکل تأمین آب برای باغ‌های این شهرستان هم می‌گوید: باغ های پاوه سرمایه اقتصادی، طبیعی و معیشتی مردم محسوب می‌شوند و تأمین آب برای آنها در اولویت دستگاه‌های مربوط قرار گرفته‌است. برهمین اساس با انتقال آب چشمه بل به باغ‌های نودشه، بخشی از نگرانی مردم دراین حوزه کاسته شد. همچنین برای تأمین آب موردنیاز باغداران روستای خانقاه، خط انتقال پساب تصفیه‌خانه درنظرگرفته شده که درحال طی کردن مراحل پایانی است.

بالایی عنوان می‌کند: درحال‌حاضر ازمجموع 4هزارهکتار باغ موجود در شهرستان پاوه، نزدیک به ۲هزارهکتار آن با روش‌های سنتی درحال آبیاری است.

وی ادامه می‌دهد: مشکلات آبی شهرستان پاوه احصا و راهکارهای رفع آن هم مشخص شده و باید اقدام‌های مورد نظر با جدیت دنبال شود. البته مردم این شهرستان نیز همکاری خوبی با مسئولان دارند و درحال مدیریت منابع آبی در حوزه مصرف خانگی و کشاورزی هستند.

 

دردسرهای کمبود زمین در پاوه

این مسئول همچنین کمبود زمین در پاوه را از عامل تاثیرگذار بر افزایش بیکاری دراین شهرستان می‌داند و می‌گوید: در منطقه اورامانات و به‌ویژه پاوه، کمبود زمین مناسب، به‌عنوان یکی از اصلی‌ترین دلایل بالا بودن نرخ بیکاری درمیان جوانان به‌شمار می‌رود، چراکه قابلیت کشاورزی درسطح گسترده وجود ندارد.

بالایی می‌افزاید: ازسوی دیگر به‌دلیل کوهستانی بودن منطقه، نمی‌توان واحدهای تولیدی ایجاد کرد. به‌نظر می‌رسد بهتر است برای رفع بیکاری، رویکردها در پرداخت تسهیلات مورد بازنگری قرار گیرد. البته شهرداری‌ها باید سازوکاری درنظر بگیرند تا همه شهرهای شهرستان پاوه دارای منطقه کارگاهی مناسب و قابل توسعه باشند.

وی درباره جاده‌های پرخطر این شهرستان نیز اضافه می‌کند: بیش از 2دهه است که پروژه تعریض جاده قزانچی به پاوه مطرح شده‌است، اما تا یک‌سال قبل عملیاتی نشده بود تا اینکه سال‌گذشته با پیگیری‌های نماینده استان درمجلس‌شورای اسلامی و همچنین استانداری، اجرای این پروژه آغاز شد. با بهره‌برداری از این پروژه تا حد زیادی می‌توان امیدوار بود که ضریب ایمنی این مسیر افزایش یابد.

منبع:همشهری