نوشته‌ها

آیا نامزدها برنامه‌ای برای میراث فرهنگی، گردشگری دارند؟

 بعد از برگزاری دومین مناظره انتخابات و بیان دیدگاه‌ها درخصوص مسائل مختلف مشخص شد، این نامزدها برنامه مشخصی درباره موضوعات مهمی همچون میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی ندارند.

این روزها تنور انتخابات به واسطه مناظره‎ ها و برنامه‎ های نامزدها گرم است. طبعاً مردم هم به نسبت آنچه از نامزدها می‎ شنوند و آنچه به عنوان مشکل درک کرده ‎اند در مورد نامزدها و نقطه نظراتشان اظهارنظر می ‎کنند. در این میان به نظر می‎ رسد بسیاری از مسائل جدی کشور بین رقابت‎ ها گم یا کم‎رنگ شده است.

خمیرمایه همه اظهارنظرها وضعیت اقتصادی و معیشتی است و تقریباً همه نامزدها و البته مردم موضوع فساد را پررنگ می ‎بینند. اگر چه در نگاه اول همه چیز درست به نظر می‎ رسد، متأسفانه این انتخابات اقتصاد زده شده است. به عنوان یک کارشناس میراث فرهنگی در میان ساعت‎ ها سخنرانی و مناظره و اظهارنظر کاندیدها اثری از فرهنگ، میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع‎ دستی ندیدم.

‎‎راه ‎حل‎ های ارائه شده توسط عزیزان نامزد و حتی کارشناسانی که منتقد نامزدها هستند هم صرفاً نسخه ‎های پولی و بانکی و اقتصادی است.

متأسفانه با این وضعیت شاید بتوان گفت دشمنان این سرزمین به هدف خود رسیده ‎اند و کاری کرده‎ اند که تمام کشور حرف اقتصاد و معیشت را بزنند آن هم تولید در صنعت و کشاورزی.

هموطنان، کارشناسان، لطفاً این موضوع را به عنوان یک مطالبه، یک سؤال، یک دغدغه مطرح کنید که اساساً رویکرد نامزدها در خصوص میراث فرهنگی چیست؟ لطفاً از نامزدها بپرسید آیا هیچ تصوری از اینکه قرار است رئیس جمهور چه کشوری با چه سابقه تاریخی و تمدنی بشوند دارند یا نه؟ چند سؤال اطلاعات عمومی تاریخی از نامزدها بپرسید، کمی از تاریخ معاصر فراتر بروید. از نامزدها بخواهید برنامه شفاف و مشخص خود را در خصوص گردشگری داخلی و خارجی بیان کنند. سهم برنامه آنها از ایجاد اشتغال در بخش خدمات گردشگری چیست؟ در خصوص صنایع‎ دستی چه برنامه‎ ای دارند؟

هموطنان عزیز از نامزدهای شورای شهر بخواهند رویکردشان را در خصوص بافت ‎های تاریخی شهرشان، آثار تاریخی شهر، موزه، گردشگری و صنایع ‎دستی به وضوح بیان کنند.

در سال های اخیر ارائه و قدرت شوراهای شهر در برخی شهرهای کشور باعث بروز بزرگترین خسارت ‎ها به بافت ‎های تاریخی شد. تلاش‎ های بسیاری از سوی برخی اعضای شورای شهر برای خروج آثار از ثبت ملی صورت گرفت و بسیاری طرح ‎های حفاظتی بافت‎ های تاریخی به دلیل مخالفت شوراها اجرا نشد. پشت پرده بسیاری تخریب‎ ها برخی اعضای شوراهای شهر و روستا بودند و انتصاب بسیاری از شهردار‎ها و دهیاری‎ های ضد میراث فرهنگی توسط شوراهای شهر و روستا بود. مافیای زمین و تراکم در برخی شهرها به پشتوانه شوراها طرح های تفصیلی و هادی را از اساس تغییر می‎ دادند و آنچه حاصل فعالیت یک یا دو دوره شورا بود جز شهرها و محله‎ های بی‎ هویت، نبود.

بسیاری تخریب محوطه‎ های باستانی به بهانه رفع موانع تولید انجام شده و در چهار سال آتی هم موجودیت آثار تاریخی را تهدید می ‎کند.

طی سال های اخیر اعتبارات و منابع انسانی حفاظت و مرمت میراث فرهنگی در مقایسه با کمیت و کیفیت این آثار حکایت ارزن و خرمن بود و هست، در حالی که سطح انتظار و توقع به حق مردم بسیار بالاتر از توان و منابع وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع‎دستی بود.

انتخابات احتمالاً تنها زمانی است که مردم برنامه مورد انتظار خود را از نامزدهای ریاست جمهوری در مقیاس کلان و از نامزدهای شورای شهرشان در مقیاس خرد مطالبه کنند.

عزیزانی که در مقام سؤال از نامزدها قرار می‎ گیرند لطفاً برای کشور و برای مردم، از نامزدها برنامه دقیق و شفافشان را در خصوص میراث فرهنگی و گردشگری را مطالبه کنند. مردم باید بدانند آیا نامزد منتخب شان اساساً اعتقادی به حفاظت از میراث فرهنگی دارد یا نه؟ آیا نامزدها تصوری از مختصات تاریخی و تمدنی این سرزمین دارند؟ برنامه ایشان برای حفظ، معرفی و احیای آثار تاریخی چیست؟ برنامه ایشان برای مدیریت این نهاد چیست؟ نامزدهای محترم ریاست جمهوری حداقل باید تعداد آثار ملی و جهانی کشور را بدانند و به صراحت اعلام کنند که سهم میراث فرهنگی از بودجه کشور چند درصد خواهد بود.

سخنی با نامزدهای محترم ریاست جمهوری

همه می‎ دانیم اقتصاد مهمترین دغدغه کشور است، امّا این اولین و آخرین دوره  نیست که تنگناهای اقتصادی کشور حاصل از جنگ و دشمنی و کم آبی و فساد و  در این سرزمین رخداد نموده است، آیا با همه ظرفیت‎ های سرزمین آشنایی دارید؟ آیا با راهکارهای تاریخی و موفق حل مشکلات که بارها در این سرزمین تجربه شده‎ اند آشنایی دارید؟ آیا به دنبال اختراع چرخ هستید یا معتقدید ادامه تجربه زیست در سرزمین راه‎حل عبور از مشکلات است؟

عزیزان: بی ‎اغراق میراث فرهنگی و تاریخ برای همه مشکلات، حتی مسائل جدید و نوظهور راه حل دارد. چقدر میراث کشورتان را می‎ شناسید و چقدر با تاریخ آشنا هستید؟ برنامه شما برای به حرکت درآوردن چرخ گردشگری چیست؟ آیا از مسائل و مشکلات عدم بهره‎‌مندی ایران از سفره گردشگری جهان اطلاع دارید؟ چه برنامه‎ ای برای آن دارید؟ برای رفع موانع ورود گردشگر خارجی چه برنامه‎ای دارید؟

از نظر شما در شرایط اقتصادی حاضر هزینه در حفاظت و مرمت آثار تاریخی دارای اولویت هست یا نه؟

لطفاً به مردم شفاف موضع و نظرتان را در خصوص حفاری‎ های غیرمجاز، قاچاق آثار تاریخی، سوداگری زمین بیان کنید. در این صورت فارغ از جناح و دسته‎ بندی‎ های سیاسی مردم را در کنارتان خواهید داشت.

عزیزان به شما اطمینان می‎ دهیم دوستداران میراث فرهنگی در کشور بسیار پرتعدادتر از هر تیم فوتبال، هر گروه سیاسی و هر اکثریت اعتقادی هستند. از این ظرفیت بهره‎‌مند شوید.

سخن در این موضوع بسیار و مجال محدود است. امیدواریم نامزدهای محترم ریاست جمهوری و نامزدهای محترم شورای شهر کمی از برنامه ‎های خود در خصوص میراث فرهنگی و طبیعی کشور سخن بگویند.

به نظر می‎ رسد تشکل‎ های مردم نهاد فعال در این حوزه باید میثاق نامه‎ هایی را در حوزه بافت‎ ها و بناهای تاریخی آماده کنند و از کاندیدهای بالقوه امضاء بگیرند که بر این میثاق می‎ مانند و در صورت تایید نامزدها، از آنها رسماً حمایت کنند.

خداوند این سرزمین کهن را از جنگ، خشکسالی و  دروغ دور بدارد.

منبع:ایرنا

نگاه موزه‌ای به میراث فرهنگی خطرآفرین است

دانشیار رشته طراحی شهری دانشگاه بوعلی سینا نگاه موزه‌ای به میراث فرهنگی را خطرآفرین دانست و مطرح کرد: اینکه بخواهیم تمام بناهایمان را حفظ و به عنوان محل بازدید استفاده کنیم اشتباه است.

دکتر حسن سجادزاده در نشست «ارزیابی عملکرد پنجمین دوره شورای اسلامی شهر همدان در حوزه میراث فرهنگی» که در دفتر ایسنا برگزار شد، بیان کرد: دو رویکرد مشخص نرم افزاری و سخت افزاری در رابطه با بافت وجود دارد که همواره باید با هم دیده شوند و ‌متأسفانه در کشور ما در قالب تجربیات قبل نگاه به بافت نگاه پروژه‌ای، مهندسی و کمی است و روی مسائل اجتماعی، آموزش و حساس کردن مردم نسبت به حفظ بافت کار نکرده‌ایم.

وی دامه داد: اگر در کشورهای توسعه یافته بافت‌های قدیمی از منزلت خاصی از لحاظ اجتماعی و اقتصادی برخوردارند به علت دخالت مردم در آن است. مردم نیاز به راهبری و هدایت دارند تا همه مسئولیت‌ها گردن مسئولان اجرایی نیفتد، اگر مردم بدانند تخریب بافت قدیمی به منزله تخریب خاطرات و آینده شهر و هویتشان است خود به خود در این مسائل مشارکت می‌کنند.

وی با تأکید بر اینکه نگاه به بافت باید جامع و همه جانبه باشد، افزود: معیار ما در حوزه بازآفرینی این است که اگر ساکنان اصیل نسبت به آن منطقه احساس مسئولیت و تعلق کنند برنامه‌ها موفق بوده همچنین ‌باید دغدغه مشارکت کنندگان، اهالی بافت و مردم همدان را در کنار این مسائل ببینیم و متأسفانه این مشکل در طرح‌های جامع شهری هم دیده می‌شود و علت به نتیجه نرسیدن آنها این است که کاربران اصلی را کنار می‌گذاریم و در اتاق‌ها جلساتی برگزار می‌کنیم و به نتیجه می‌رسیم.

سجادزاده مطرح کرد: در تصویب بافت مرکزی که معتقد بودیم نقشه ۱۳۳۵ ملاک عمل قرار گیرد، این چالش وجود دارد که بعضی معتقدند از این نقشه چیزی باقی نمانده اما مثلاً در حال حاضر تپه هگمتانه هم از نظر بصری چیزی ندارد اما علت نمی‌شود آن را زیرسوال ببریم، از طرفی خاطرات، حوادث و رویدادها بخشی از بافت و تاریخ است که یا مدفون شده یا وجود دارد و یا قابل احیاء است.

سجادزاده مطرح کرد: در تصویب بافت مرکزی که معتقد بودیم نقشه ۱۳۳۵ ملاک عمل قرار گیرد، این چالش وجود دارد که بعضی معتقدند از این نقشه چیزی باقی نمانده اما مثلاً در حال حاضر تپه هگمتانه هم از نظر بصری چیزی ندارد اما علت نمی‌شود آن را زیرسوال ببریم، از طرفی خاطرات، حوادث و رویدادها بخشی از بافت و تاریخ است که یا مدفون شده یا وجود دارد و یا قابل احیاء است.

وی با اشاره به اینکه در این حوزه باید بدون غرض و مسائل احساسی عمل کنیم، تصریح کرد: یکی از چالش‌هایی که در کشور در حوزه بافت وجود دارد، فقدان برنامه جامع راهبردی است، مثلاً طرح ویژه یا طرح توسعه راهبردی بافت تاریخی مسئله پیچیده‌ای نیست و اسنادش در تمام دنیا موجود است و می‌گوید برای مجموعه بافت تاریخی ضوابط و مقررات متفاوت است، آنچه از نظر ما مهم است نظام پهنه‌بندی قوانین و ضوابط است.

وی اضافه کرد: چالش‌هایی که در حال حاضر وجود دارد به علت مصوباتی است که در طرح جامع ایجاد شده و حق و حقوقی برای ساکنان درنظر گرفته است، به عبارتی چون همه چیز را در طرح جامع دیده‌ایم بافت تاریخی، حاشیه، شمال یا جنوب شهر برایمان فرقی نکرده و بر حسب معبر ارتفاع دادیم و قانون بی پایه و اساس ۶۰، ۴۰ را در کل کشور حاکم کرده‌ایم و این مسائل حق و حقوقی را برای شهروندان ایجاد کرده که اصلاح آنها برای مجموعه شورا، شهرداری و میراث فرهنگی سخت است.

سجادزاده بیان کرد: نخستین کار که می‌توان در این رابطه انجام داد، این است که یک طرح راهبردی بر مبنای توسعه بافت تاریخی لحاظ کنیم کمااینکه در همه دنیا این کار شده است و ‌تا زمانی که نظام پهنه‌بندی، قوانین، ضوابط و مقررات نداشته باشیم، این حاشیه‌ها وجود دارند.

به عقیده وی، مسئله بعدی در این رابطه مدیریت یکپارچه است که در کشور و در همه حوزه‌ها از نبود آن رنج می‌بریم و درست است ضوابط و ‌دستورالعمل‌هایی وجود دارد اما خیلی واضح و روشن نیست که جایگاه میراث فرهنگی، شهرداری و راه‌وشهرسازی مشخص باشد؛ مثلاً در بازار همدان هر سه دستگاه پروژه‌هایی را در دست کار دارند و مشخص نیست متولی اصلی کدام یک از آنها هستند و این موضوعی است که در بحث کلان مدیریتی هم با آن مواجه هستیم.

سجادزاده در ادامه با بیان اینکه در شهرداری و دوره پنجم شورا دغدغه‌هایی نسبت به دوره‌های قبل در حوزه میراث فرهنگی وجود داشت، گفت: سه رویکرد غالب در زمینه مباحث بافت وجود دارد که اگر هر سه را با هم ببینیم کمک زیادی می‌کند چراکه بافت از بافت بازار، محلات و عناصر دیگری که در بافت وجود دارد تشکیل شده است.

وی اظهار کرد: یکی از مسائلی که بافت‌های قدیمی را زنده کرده محله محوری است، کانسپت شهر ایرانی بر پایه محلات، زنده بوده و محله مخصوص شهر ایرانی است که ویژگی‌های اجتماعی را در آن حس می‌کنیم و هویت اجتماعی دارد.

این مدرس دانشگاه با اشاره به اینکه محله آقاجانی‌بیگ هیچ ‌گاه مانند قبل نخواهد شد، افزود: ساکنان اصلی از این محله رفته‌اند و دیگر تعلقی نمانده و برگشتن هویت آن خیلی سخت است بنابراین در درجه اول باید سعی کنیم افرادی که در این محلات هستند را به ماندن در آنجا دلگرم کنیم.

به گفته سجادزاده، محلات همدان بی‌نظیر هستند و اگر الگوی محله را در همدان حفظ کنیم یک‌ توسعه اتفاق می‌افتد و باید بتوانیم افراد بومی را برای ماندن در محلات قدیمی تشویق کنیم.

وی با بیان اینکه بحث حمل‌ونقل عمومی در بافت بیداد می‌کند، شرح داد: متأسفانه هجمه هجوم ماشین‌ها در بافت تاریخی وحشتناک است بنابراین رویکرد باید تغییر کند، منظور از پیاده‌مداری روحیه دادن به فضاست نه فقط کف‌سازی و عدم تردد ماشین، از طرف دیگر یک شبه نمی‌توان ماشین را از بافت قطع کرد بنابراین علاوه بر محله محوری، حمل‌ونقل عمومی و پیاده‌مداری نیز می‌تواند به عنوان راهبرد اساسی به بافت کمک کند.

وی با بیان اینکه بحث حمل‌ونقل عمومی در بافت بیداد می‌کند، شرح داد: متأسفانه هجمه هجوم ماشین‌ها در بافت تاریخی وحشتناک است بنابراین رویکرد باید تغییر کند، منظور از پیاده‌مداری روحیه دادن به فضاست نه فقط کف‌سازی و عدم تردد ماشین، از طرف دیگر یک شبه نمی‌توان ماشین را از بافت قطع کرد بنابراین علاوه بر محله محوری، حمل‌ونقل عمومی و پیاده‌مداری نیز می‌تواند به عنوان راهبرد اساسی به بافت کمک کند.

سجادزاده مطرح کرد: باید یک طرح جامع همراه حق انتقال توسعه را تدوین کنیم کما اینکه در دنیا هم این کار در مورد بافت تاریخی انجام شده است؛ به عنوان مثال در حال حاضر افراد حق و حقوقی دارند و هر چقدر هم جلویش را بگیریم از دیوان عالی رأی می‌گیرد و ساخت‌وساز می‌کند و این مسئله با رویکرد مشارکتی قابل حل است.

این مدرس دانشگاه با بیان اینکه ظلمی که نقشه پیراوش به بافت کرد هیچ مشاوری نکرد، گفت: این نقشه شش خیابان پیاده‌راه را پیشنهاد داد و برای جبران آن ۱۸ متری را از کل مرکز محلات عبور داد بنابراین وقتی واقعیت بافت را فقط در کالبد آن ببینیم از بین خواهد رفت.

وی خاطرنشان کرد: تهیه طرح ساختاری راهبردی بافت، طرح جامع، حق انتقال توسعه، حمل و نقل مبتنی بر بافت از اولویت‌هایی است که باید به آنها توجه شود؛ مثلاً برای بافت یک مدل ترافیکی مشخص نداریم و در این حوزه بلاتکلیف هستیم همچنین مشاغل مزاحم یکی از مواردی است که بافت را اذیت می‌کند و به طرح جانمایی مشاغل مزاحم در حوزه شهری نیاز داریم.

به عقیده سجادزاده، شهر دیگر با طرح جامع اداره نمی‌شود و طرح‌های جامع باید موضوعی و موضعی شوند؛ به عنوان نمونه به طرح‌های جامع سیما و منظر، پدافند، حمل‌ونقل، حق انتقال توسعه نیاز داریم و تا زمانی که این‌ها در کنار هم در لایه‌های مختلف تهیه نشود اتفاق خاصی نمی‌افتد.

این مدرس دانشگاه با اشاره به اینکه در حال حاضر شهرداری طرح CDS همدان را در دست تهیه دارد، اظهار کرد: نمی‌توان به این پروژه صددرصد امیدوار بود چراکه نگاهش هنوز نگاه پروژه‌ای به موضوع است.

وی در ادامه با بیان اینکه در بحث مرمت ابنیه همیشه نگاه دانه‌ای و جزیره‌ای داشته‌ایم، تصریح کرد: اگر طرح کلی وجود داشته باشد نیاز به طرح‌های جلسه‌ای نیست بنابراین در این زمینه نیز باید نگاه کلان داشته باشیم و بافت را به عنوان یک مجموعه کامل در نظر بگیریم.

سجادزاده به دو نوع مدیریت حکمروایی شهری و حکمرانی شهری اشاره کرد و افزود: سیستم حکومت ما از ابتدا حکمرانی بوده است و از بالا به پایین نگاه کرده‌ایم و چون بدنه اجتماع را کمتر دیدیم مشکلاتمان در حوزه شهری عدیده است و تا زمانی که در این حوزه ضابطه‌ای نگاه کنیم وضعیت همین است.

این مدرس دانشگاه با اشاره به اینکه شهرداری همدان به شدت مخالف خارج شدن از رینگ اول شهر است، اظهار کرد: شهرداری همچنین نقشه سال ۱۳۳۵ را قبول ندارد چراکه درآمدهایش را از دست می‌دهد و دنبال درآمدهای پایدار نیز نبوده است.

وی در ادامه نگاه موزه‌ای به میراث فرهنگی را خطرآفرین دانست و ادامه داد: اینکه بخواهیم تمام بناهایمان را حفظ و به عنوان محل بازدید استفاده کنیم اشتباه است. بنا مانند آدم است و باید زندگی کند، بافت هم موجود زنده است و باید کارآفرین باشد و پویایی و زنده بودن اینها صرفاً با قوانین درست نمی‌شود.

سجادزاده ادامه داد: متأسفانه در زمینه آموزش و حساسیت مردم کاری نکرده‌ایم مردم باید قانع شوند که زنده کردن بافت سود دارد، به نفعشان است و کار ماندگاری محسوب می‌شود و چون ۹۰ درصد ذهنمان روی ضوابط و قوانین و جلسات گذاشته شده مشکل بافت حل نشده است.

وی در ادامه مطرح کرد: همیشه در رابطه با بافت یا نگاه تدافعی داریم یا نگاه تهاجمی؛ مثلاً بعضی از روستاها را هدف گردشگری کردیم و زندگی عادی مردم را از آنها گرفتیم اگر بافت به مدیریت مردم و درآمد پایدار برسد حتماً موفق می‌شود، مثل محله فهادان یزد که به خوبی جواب داد.

سجادزاده با تأکید بر اینکه درباره بافت به مردم الگو نداده‌ایم و اطلاعات و نمونه‌ای ندیده‌اند، گفت: همدان بالاترین تعداد کاروانسراها را در غرب کشور دارد اما چون الگویی برای آنها نداریم پتانسیل عالی ‌درآمدزایی را از دست می‌دهیم.

به گفته این مدرس دانشگاه، قصه و نگاه کالبدی به بافت تمام شدنی نیست و قرار است در طرح ویژه، پروژه را موجود زنده ببینند و مردم، مشارکت، بودجه و قوانین در آن دیده شود.

به گفته این مدرس دانشگاه، قصه و نگاه کالبدی به بافت تمام شدنی نیست و قرار است در طرح ویژه، پروژه را موجود زنده ببینند و مردم، مشارکت، بودجه و قوانین در آن دیده شود.

وی با بیان اینکه محله جولان برایمان تجربه تلخی است، اضافه کرد: برای این محله هم بودجه تعیین شد و هم مشاور انتخاب کردند تا آن را درست کنند اما در حال حاضر قسمتی از جولان که برنامه‌ای برایش نداشتند، بهتر و ماندگارتر است و قسمتی که برایش هزینه شد از بین رفت.

سجادزاده با اشاره به اینکه طرح تجمیع فاجعه‌ای در بافت‌ها به وجود آورد، بیان کرد: الحاق به زور روستاها به شهر نیز باعث فراری شدن روستائیان شد و زندگی عادی‌شان از بین رفت بنابراین به کارهای زیادی در این زمینه نیاز داریم؛ مثلاً تبدیل حمام محله حاجی به رستوران اگرچه معظلاتی در پی داشت اما محله نسبتاً سرزنده‌تر شد.

وی در ادامه یادآور شد: بناهای قدیمی بر خلاف بناهای امروزه به علت انعطاف پذیر بودن قابلیت تبدیل به هر نوع کاربری را دارد و ظرفیت بسیار زیادی در آنها نهفته است و فقط نیازمند یک نوع سیستم سازماندهی از بالا به پایین است.

این مدرس دانشگاه با بیان اینکه سندهای بالا دستی دچار اشکال است، گفت: از زمانی که شوراها شکل گرفت مشکلات سیستم مدیریتی بیشتر شد چرا که نظام شورایی با واقعیتی که قرار بود باشد تعریف نشد.

سجادزاده با اشاره به اینکه شورا به معنای مشورت گرفتن است و در نهایت خود شخص باید تصمیم بگیرد، اظهار کرد: درباره ارزیابی عملکرد شورا در بسیاری از شهرها با چالش مواجه‌ایم چراکه تضارب آراء وجود دارد و متأسفانه مسائل سیاسی در همه موارد وارد شده است؛ مثلاً طرح جامع همدان در اتاق بسته استانداری تصویب شد و نظر شورا در آن اعمال نشد بنابراین مسائل سیاسی وارد مسائل شهرسازی شده است.

منبع:ایسنا

کلکسیون‌داری شیرازی‌ها تحسین وزیر میراث فرهنگی را در پی‌داشت

وزیر میراث فرهنگی گردشگری و صنایع دستی گفت: علاقه‌مندی مردم شیراز به جمع آوری اشیای تاریخی و میراث فرهنگی ستودنی است.

علی اصغر مونسان سه شنبه در سومین روز سفر به شیراز در بازدید از موزه فرهنگی‌ تاریخی کرباسی این شهر با بیان اینکه علاقه‌مندی مردم شیراز به داشتن و جمع‌آوری اشیای تاریخی و میراث‌فرهنگی ستودنی است، گفت: در این موزه با نگهداری آثار مدرن و قدیمی در یک محیط، نگاه متفاوت مدیر این موزه را می‌رساند.

وزیر میراث‌فرهنگی، گرشگری و صنایع‌دستی  گفت: اقدامات دست اندرکاران علاقه‌مند به میراث‌فرهنگی در این موزه بخش خصوصی قابل تقدیر است.

مونسان با بیان اینکه امروزه موزه‌ها می‌بایست در امر آموزش و توسعه فرهنگ میراث بانی اقدامات بسزایی صورت گیرد، گفت: حمایتی که از هنرمندان و آموزشی که به علاقه‌مندان در این‌گونه موزه‌ها صورت می‌گیرد، قابل تحسین است و می‌بایست این امر در سایر موزه‌ها تقویت شود.

وزیر میراث‌فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی افزود: مردم استان فارس و شهر شیراز به‌منظور شناساندن هویت و پاسداشت تاریخ و فرهنگ و تمدن کهن استان فارس و حفاظت از آثار تاریخی و فرهنگی این استان، گام‌های بلندی برداشته‌اند.

موزه آثار فرهنگی تاریخی کرباسی طی ۲۶ سال گذشته و با سرمایه‌گذاری امید کرباسی به جمع‌آوری، دسته‌بندی، مرمت و تحقیقات در حوزه اشیای تاریخی، باستانی و فرهنگی مشغول بوده است.

این موزه در ابتدا با عنوان مجموعه فرهنگی‌تاریخی کرباسی شروع به کار کرد و طی این سال‌ها نسبت به جمع‌آوری اشیای تاریخی از دوره‌های مختلف تاریخی ایران اقدام کرده است و هم‌اکنون گنجینه این موزه شامل مجموعه‌های مختلف است.

منبع:ایرنا

لزوم تغییر دیدگاه ها نسبت به حوزه میراث فرهنگی

مدیرکل میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی استان کرمان بر لزوم تغییر نگاه ها نسبت به حوزه گردشگری تاکید کرد و گفت: باید نگاه ها نسبت به حوزه میراث فرهنگی تغییر کند و اگر این نگاه در گذشته وجود داشت اکنون شاهد برخی اتفاقات ناخوشایند در این حوزه نبودیم.

“فریدون فعالی” عصر امروز 28 اردیبهشت ماه در نشست انعقاد تفاهم نامه همکاری فی مابین اداره کل میراث فرهنگی و شرکت سهامی بیمه ایران در خصوص مرمت و احیای عمارت تاریخی و احداث پایانه خسارت بیمه ایران استان کرمان گفت: باغ تاریخی بیمه ایران یک بنای ارزشی است که قابلیت ثبت را دارد.

وی با اشاره به تعداد آثار ثبت ملی و جهانی استان کرمان اظهار کرد: استان کرمان با همه داشته های تاریخی و فرهنگی، هنوز در جایگاه واقعی خود قرار نگرفته است.

مدیرکل میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی استان کرمان بر لزوم تغییر نگاه ها به حوزه گردشگری تاکید کرد و افزود: باید نگاه ها نسبت به حوزه میراث فرهنگی تغییر کند و اگر این نگاه در گذشته وجود داشت اکنون شاهد برخی اتفاقات ناخوشایند در این حوزه نبودیم.

وی با اشاره به باغ تاریخی بیمه ایران گفت: این اداره کل در زمینه حفظ و مرمت، طرح  محتوایی و مرمتی با بیمه ایران همکاری لازم را خواهیم داشت.

فعالی حاطرنشان کرد: با انعقاد این تفاهمنامه همزمان با مرمت باغ تاریخی بیمه ایران، پیگیر ثبت ملی آن خواهیم بود.

“سیدمصطفی آیت الهی موسوی” معاون هماهنگی امور عمرانی استاندار کرمان نیز در این نشست گفت: استانداری آمادگی همکاری لازم برای اجرای این طرح را دارد و امیدواریم در کوتاه ترین زمان ممکن این پروژه به بهره برداری برسد و دوست داریم که در احیای بناهای تاریخی دیگر استان از کمک بیمه ایران استفاده کنیم.

منبع:ایسنا

آثار فاخر هنر سنتی، «میراث فرهنگی» برای آیندگان است

 هنرمند پیشکسوت منبت‌کار، آثار فاخر هنرهای‌ سنتی را «میراث ‌فرهنگی» برای آیندگان دانست و گفت: اگر این آثار خلق و حفظ نشود در ۱۰۰ سال آینده حرفی برای گفتن از هنر دوران معاصر نخواهیم داشت.

به گزارش گروه فرهنگی ایرنا، استاد مهدی طوسی هنرمند پیشکسوت منبت‌کار متولد سال ۱۳۳۰، دارای مدرک درجه یک هنری (معادل دکتری) و بازنشسته پژوهشکده هنرهای‌ سنتی پژوهشگاه میراث ‌فرهنگی،گردشگری و صنایع‌دستی است؛ او با مدرک دیپلم سال ۱۳۶۱ در وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی استخدام شد و به عنوان راهنمای موزه و بخش تبلیغات در مجموعه‌های فرهنگی تاریخی سعدآباد و نیاوران و موزه آبگینه فعالیت داشت. طوسی پیش از آغاز دوران کاری هنری و انتقال به پژوهشگاه میراث ‌فرهنگی، ۱۲سال مسئول روابط عمومی سعدآباد بود.

آثار و نگاره‌های چوبی استاد طوسی در گروه منبت ظریف یا چاقویی قرار دارد؛ هنری بسیار ظریف و دقیق که بر روی قطعات کوچک چوب‌های شمشاد (زرد) و عناب (قرمز) و گردو (قهوه‌ای) و با استفاده از قلم‌های ریز و ذره‌بین انجام می‌شود، هنری که به سوزن در چشم فروبردن معروف است.

حضور در بیش از  ۸۰ نمایشگاه داخلی و خارجی، کسب رتبه‌های برگزیده و برتر در ۲۵ نمایشگاه و مسابقه بین‌المللی، دریافت جوایز و  تقدیرنامه از بیشتر مقامات عالیرتبه کشور و خلق بیش از ۱۴ اثر فاخر موزه‌ای در کارنامه هنری این پیشکسوت هنرمند به چشم می‌خورد.

طراحی و خلق آثاری از جمله کتاب‌های نمادین از قرآن کریم و دیوان حافظ و با نقش و نگارهای منبت مشبک، تذهیب تا مقرنس و خوشنویسی، رحل قرآن و آثاری مزین به نام ائمه اطهار (ع)، قلم و قلمدان و جای‌مرکب و انواع تابلوهای خوشنویسی و نظایر آن‌ها با زمینه‌ها و طرح‌های فرهنگی، اسلامی و عرفانی که اکنون در موزه‌های مختلف کشور از جمله گنجینه موزه هنرهای سنتی میراث فرهنگی و موزه صنایع دستی و موزه ملی قرآن و موزه بنیاد امیرکبیر نگهداری می‌شود، حاصل بیش از سه دهه تجربه زندگی هنری و از آثار ماندگار این استاد پیشکسوت منبت کار است.

او معتقد است «خلاقیت و ذوقی که در آثار فاخر تجلی می‌کند نعمت خدادادی است، نباید متوقف شود؛ روح هنر باید در آثار همواره ساری و جاری شود و حیف است اگر به هر دلیلی آثار هنری ارزشمند و موزه‌ای که میراث ماندگار برای آینده یک ملت محسوب می شود، تولید نشود.»

طوسی ریشه گرایش به هنر را علاقه و تماشای دقیق اماکن تاریخی باستانی و هنر معماری و سنگ‌نگارانه و نقوش، آیینه‌کاری‌هایی که در سفر به مناطق مختلف کشور در دهه ۵۰، قبل از ورود به سازمان میراث‌فرهنگی و فعالیت در شرکت‌های راه‌وساختمانی در بخش خصوصی داشته، می داند و معتقد است «در کار هنری، ۹۹درصد نگاه‌کردن و تفکر است و فقط یک درصد کار کردن است، روش کار و  ابزار کار را می‌توان آموخت، اما تولید یک اثر هنری به خلاقیت و اندیشه بستگی دارد.»

آثار این پیشکسوت هنرمند که خلق و تجلی هنر قدسی و معنوی است در دو دهه اخیر علاوه بر نمایش در کشورهای خارجی در نمایشگاه‌های بین‌المللی قرآن کریم و کتاب تهران و همچنین در ادوار جشنواره‌ رضوی و بسیاری از نمایشگاه‌های هنری کار بر روی چوب در شهرهای مختلف کشور به نمایش گذاشته شده و همواره مورد توجه علاقه‌مندان قرار گرفته است؛ وی همچنین دو اثر منبت ظریف در دوازدهمین نمایشگاه نگاره‌های چوبی که در بهمن ماه ۹۹ در فرهنگسرای نیاوران به نمایش گذاشته بود.

به دنبال خلق اثر هنری فاخر و میراث فرهنگی برای آیندگان هستم نه شهرت

طوسی در گفت‌وگو با خبرنگار فرهنگی ایرنا بیان کرد: ‌هنرمندان و خالقان آثار فاخر و موزه‌ای سختی‌های بسیاری را از جهات مختلف تحمل می‌کنند، اما به عشق روح‌ِهنر باز هم کار  و اثر تولید می‌کنند، اما به واقع دولت‌ها باید از آنها حمایت کنند؛ هنرمند سرمایه، جان، روح و جسم خود را برای تولید یک اثر فاخر می‌گذارد، گاهی چندین سال برای تولید یک اثر وقت صرف می شود، دولت باید از آثار موزه‌ای و فاخر و ارزشمند که زمان‌بر است حمایت کند؛ نه اینکه فقط در نمایشگاه‌ها ارائه شود؛ گاهی هنرمند برای زندگی خود حتی برای هزینه ازدواج فرزندان خود با مشکل اقتصادی مواجه است و مجبور می‌شود آثار فاخر را حتی زیر قیمت و ارزش واقعی و به اجبار و ضرر بفروشد.

به‌دنبال معروف شده نبودم و نیستم، فقط عاشق تولید و خلق اثر هستم. شهرت چه چیزی برای من خواهد داشت، برای من خلق یک اثر فاخر میراث فرهنگی برای آیندگان اهمیت داردطوسی درباره حمایت دولت‌ها از هنرمندان و آثار هنرهای سنتی گفت: گاهی یک هنرمند در شرایطی قرار می گیرد که مجبور می‌شود برخی آثار خود را به برخی مجموعه‌داران داخلی و خارجی – شاید زیر قیمت و شاید هم به‌ قیمت – بفروشد، اما حیف است این آثار دست مجموعه‌داران بچرخد، این آثار باید در جایی باشد که مردم آن را ببیند و از تماشای هنر،خلاقیت، فلسفه و حکمت آن لذت ببرند.

هنرمند پیشکسوت منبت‌کار گفت: مسئولان فرهنگی کشور وقتی می‌بینند که آثار یک هنرمند هر سال جزو آثار برگزیده جشنواره‌ها و نمایشگاه‌ها می‌شود، می‌توانند از بودجه و اعتباری که برای همان نمایشگاه‌ها هزینه می‌شود چند اثر از هنرمندان مختلف در رشته‌های مختلف را خریداری کنند، یک مجموعه آثار فاخر هنری گردآوری می‌شود؛ بجای اینکه یک هنرمند را با همه هزینه‌های سفر به نمایشگاه‌های داخلی و خارجی بفرستند، می‌توانند این مجموعه آثار را که خریداری کرده‌اند، در هر جایی از دنیا ببرند و به نمایش بگذارند، یقینا هزینه‌ها هم کاهش می‌یاید.

وی بیان کرد: معمولا خود هنرمندان آنچنان توان مالی ندارند که با هزینه شخصی به نمایشگاه‌های خارجی بروند یا نمایشگاه انفرادی در گالری‌ها برگزار کنند، یا از مجموعه آثار خود کاتالوگ و کتاب منتشر کنند؛ در هر نمایشگاه خارجی که حضور داشتم یا دولت هزینه داده و یا در نمایشگاه‌های داخلی شهرداری‌ها و سازمان‌های فرهنگی و هنری، آن هم برای برنامه‌ها و اهداف فرهنگی سازمانی، هزینه کرده‌اند، من که به دنبال معروف شدن نبودم و نیستم، فقط عاشق تولید و خلق اثر هستم و شهرت چه چیزی برای من خواهد داشت، برای من خلق یک اثر فاخر میراث فرهنگی برای آیندگان اهمیت دارد.

طوسی گفت: مرحوم دکتر حسن حبیبی (خدا رحمتشان کند) پس از دوره معاون اولی ریاست‌جمهوری رییس بنیاد ایران‌شناسی شد؛ جلسات ادواری با هنرمندان داشتند، همان زمان در جلسه‌ای به ایشان گفتم که مصوبه خود هیات‌وزیران است که دستگاه‌ها یک‌درصد از بودجه جاری را به خرید آثار هنری اختصاص دهند، اما دستگاه‌ها آن را انجام نمی‌دهند؛ خدا رحمتشان کند، خندید و گفت «مگر چند وزیر و چند اتاق وزیر داریم که بخواهند این همه آثار را بخرند و در اتاق‌های کارشان بگذارند…»

کتاب مصور از آثارم ندارم

هنرمند پیشکسوت منبت‌کار گفت: آثار هنری که خلق کردم را به برخی مراکز فرهنگی و موزه‌ها هدیده دادم؛ کتاب مدون و مصوری از آثارم ندارم، حتی یک عکس از آنها هم ندارم؛ آن زمان هم پول نداشتم که عکاسی حرفه‌ای انجام بدهم، هیچ‌کس هم نبود که آثار را با همان فلسفه و حکمت شان گردآوری کند، البته برخی آثار را به موزه‌ها فروخته‌ام و برخی دیگر هم در مراکز و سازمان‌ها قرار دارد، که شاید در اتاق مدیرعامل و مقام عالی‌رتبه آن سازمان باشد که در معرض دید میهمانان خارجی باشد، حتی اگر می‌خواستم عکاس ببرم و از آن آثار عکاسی کنم، شاید به‌راحتی ممکن نبود. انتظار داشتم مسئولان حمایت کنند و کتاب این آثار را تولید کنند که البته انجام ندادند؛ یک اثر با موضوع امام علی(ع) تولید کردم خط و نمونه آن در تاریخ نیست، تصویر آن در کتابی منتشر شده است که ناشر آنرا چندصد هزار تومان می‌فروشد.

وی تصریح کرد: بیشتر مسئولان آثار مرا در نمایشگاه‌ها دیده‌اند و در همان زمان نمایشگاه‌ها و بازدیدها از آثار عکس انداخته‌اند، من نه عکاس خصوصی دارم و نه علاقه‌ای به عکس گرفتن و عکس جمع کردن، تلفن همراه و دوربین حرفه‌ای هم ندارم، که بخواهم عکس با کیفیت بگیرم، اما از مجموعه آثار در قالب یک مجموعه ماندگار و یادگار هیچ عکسی ندارم.

حاضرم گرسنگی بکشم و آثارم را نفروشم تا مردم آنها را در نمایشگاه‌ها ببینند

طوسی گفت: آثاری هنری که خلق کرده‌ام، جزو آثار برجسته شناخته شده کشور است و بر اساس قانون امور استخدامی کشور، برای خلق یکی از همین آثار از وزیر فرهنگ و ارشاد(وقت) یک گروه تشویقی شغلی آثار و خدمت برجسته گرفته‌ام؛ در این قانون اگر کارمندی، سازمان خود را در سطح کشور معرفی کند بالاترین مقام دستگاه می‌تواند یک گروه تشویقی و اگر در سطح جهان مطرح کند می‌تواند دو گروه شغلی به او بدهند، من هم در نمایشگاه بین‌المللی کتاب، یکی از آثار هنری ایران را مطرح کردم، اما انتظار دارم این آثار که با تایید و تشخیص و طبق قانون، برجسته و فاخر تشخیص داده شده و در موزه یا در یک سازمان قرار دارد یک ویترین داشته باشد و در معرض دید عمومی قرار بگیرد.

هنرمند پیشکسوت منبت‌کار با بیان اینکه کم‌نظیری و بی‌نظیری آثار را اهل فن و مخاطب آن هنر باید تشخیص دهد، گفت: عامه مردم شاید هنرمند نباشند، اما زیبایی را کاملا درک می‌کنند؛ اگر ۱۰ اثر هنری کنار هم قرار داده شود، مردم زیباترین اثر را تشخیص می‌دهند؛ و نیازی به متخصص‌بودن و اهل‌فن بودن ندارد؛ آثاری را که تولید می‌کنم در نمایشگاه نمی‌فروشم؛ نمونه‌های آن در بازار هم نیست، این آثار اگر به شخص فروخته شود یا در خانه نگهداری می‌شود، یا در دست مجموعه داران بچرخد و حراج شود، حیف است، اینگونه آثار باید برای آینده مردم حفظ شود.

وی گفت: حاضرم گرسنگی و سختی بکشم، اما آثارم را نفروشم و نگه‌ دارم تا همه مردم در نمایشگاه‌ها ببینند، آثاری که تولید کرده‌ام در چند دوره نمایشگاه بوده و فقط تعداد محدودی از مردم آنها را دیده‌اند، اما همه ۶۰ – ۷۰ میلیون نفر ایرانی که ندیده‌اند، و اگر هم در خانه من باقی بماند باز هم دیده نمی‌شود؛ دولت باید از هنرمند و آثار هنری حمایت کند تا همه مردم ایران و جهان آثار فاخر هنرهای‌سنتی را ببینند.

آثار هنری حفظ نشود در ۱۰۰ سال آینده حرفی برای گفتن از هنر دوران معاصر نداریم

طوسی گفت: اگر آثار هنرهای سنتی معاصر حفظ نشود در ۱۰۰ سال آینده حرفی برای گفتن از هنر این دوران و از تاریخ فرهنگ و هنر مملکت در قرن اخیر نخواهیم داشت، آنچه اکنون می‌بینیم از آثار هنری دوره صفویه است، آثار هنرمندانی است که شاید آن موقع هم فقیر و گرفتار بودند و به نوع حکومت هم کاری نداشتند وقتی می‌دیدند که می‌توانند فرهنگ بسازند و اثری خلق کنند، کار کردند و اثر فاخر تولید کردند و آثارشان هم در حال حاضر در موزه‌های ایران و جهان قرار دارد.

امثال من که به دنبال سفر خارجی و فروش هنر نیستند؛ من به آینده هنرسنتی و میراث‌فرهنگی ملتم فکر می‌کنم.هنرمند پیشکسوت منبت‌کار اظهار داشت: اگر هنرمند حمایت نشود مجبور است به سمت تولید بازاری برود، زیرا نیازمند شغل و معیشت روزمره است، اکنون حتی کار هنر دستی را با ابزار و ماشین‌آلات هم انجام می‌دهند، اما اگر صیانت از اثر فرهنگی، دینی و عرفانی مد نظر است، دولت‌ها باید یا کار سفارش دهند و یا آثار هنرمندانی که کار نمایشگاهی، موزه‌ای و فاخر تولید کرده‌اند را شناسایی و خریداری کنند.

طوسی افزد: هر سال نمایشگاه‌های بین‌المللی با چندصد میلیارد تومان هزینه برگزار می‌شود اگر بخشی از این هزینه به خرید آثار اختصاص یابد و از هر هنرمند۱۰ اثر فاخر بخرند تا ۵ سال می‌توانند بهترین نمایشگاه‌های هنری را در داخل و خارج برگزار کنند.

وی افزود: در طول این سال‌ها با هزینه دولتی در نمایشگاه‌های خارجی در انگلیس، آفریقایی‌جنوبی، مراکش، الجزایر، هند، جمهوری آذربایجان و قزاقستان حضور داشته‌ام؛ اما امثال من که به دنبال سفر و فروش هنر نیستند؛ اگر پول داشته باشیم و یا بخواهیم که می‌توانیم بر اساس سبک و قالب فرهنگ و هنری بازار آن کشورها کار کنیم و پول درآوریم، اما من به آینده هنرسنتی و میراث‌فرهنگی ملتم فکر می‌کنم.

طوسی گفت: از سال‌ها پیش یکی از شیوخ ثروتمند کویت (مرحوم طارق سید رجب که به پدر موزه‌های کویت مشهور شد) دستور داده بود کارشناسان و متخصصان در جهان تحقیق و مطالعه کنند بگردند و آثار فاخر هنرمندان برجسته جهان اسلام را شناسایی و خریداری کنند با هدف حمایت از هنرمندان مسلمان جهان و با پول خود یک یک موزه ساخت و اکنون تمام این آثار را در آن موزه به نمایش گذاشت و اعلام کرد «این موزه با همه این آثار فاخر هدیه به ملت کویت»؛ اما در کشور ما برخی مجموعه‌داران با این تفکر و بیان که «هنرمندان محتاج و نیازمند هستند» بر سر قیمت آثار می‌زنند و آنها را زیر قیمت می‌خرند و در لندن به حراج می‌گذارند و می‌فروشند.

شیوه استاد-شاگردی جایی در نظام آموزش عالی نداشت

طوسی درباره ضرورت آموزش شاگرد و توسعه شیوه استاد-شاگردی برای صیانت از هنرهای‌سنتی کشور گفت: نوع کار موزه‌ای و فاخر به هنرمند فرصت نمی‌دهد که بتواند به صورت منظم شاگرد آموزش دهد، البته دو دوره در دانشگاه سوره و دانشکده میراث‌فرهنگی تدریس کردم، اما واقعا فرصت نمیشد.

هنرمند پیشکوست منبت کار با اشاره به افتتاح دانشگاه استاد فرشچیان در ایران، گفت: استاد فرشچیان شیوه استاد-شاگردی را مدنظر داشت، ۱۰ تا ۲۰ سال در فرهنگستان هنر و ادب، وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی و میراث فرهنگی تا ریاست‌جمهوری هم موضوع را پیگیری می‌کرد که دانشگاه هنری و تخصصی به شیوه استاد-شاگردی، نه یک دانشگاه صرفا تئوری و مدرک‌گرا، تاسیس شود.

وی افزود: استاد فرشچیان این همه تلاش کرد تا این سبک آموزش جا بیفتد، چرا که شیوه استاد-شاگردی در وزارت علوم جایی نداشت، اختلاف نظر وجود دارد؛ باید بازار و اقتصاد و جایگاه استاد را در نظر بگیرند؛ می‌خواهند از یک استاد سرکلاس استفاده کنند به او حقوق اداری بدهند در صورتی که اگر او یک‌جا بنشیند و یک اثر فاخر خلق کند، ارزش مادی و معنوی اثر او بسیار بیشتر است.

منبع:ایرنا

معاون میراث فرهنگی:پاسداری از نقالی و مهارت لنج‌سازی

معاون میراث فرهنگی کشور در جلسه بررسی گزارش اقدامات پاسدارانه ایران درباره نقالی و مهارت سنتی ساخت لنج و دریانوردی در خلیج فارس، گفت: به پاسداری از این دو میراث ناملموس به عنوان عناصر ارزشمند ایرانی ادامه می‌دهیم.

به گزارش ایرنا محمدحسن طالبیان عصر روز سه شنبه در اجلاس کمیته جهانی میراث ناملموس، با تشکر از دبیرخانه این اجلاس برای برگزاری موفق این رویداد که به صورت مجازی (آنلاین) برگزار می شود، گفت: ایران مفتخر است که موفق شده از نقالی به عنوان یک عنصر بسیار ارزشمند ایرانی پاسداری کند و به این کار ادامه خواهد داد.

معاون میراث فرهنگی کشور درباره گزارش پرونده مهارت سنتی ساخت لنج ایرانی و دریانوردی با آن در خلیج فارس گفت: با این کمیته کاملا موافق هستم که باید به تاثیر گردشگری در پاسداری از میراث ناملموس این عنصر ارزشمند توجه بسیار داشت، ما هم توجه بسیاری به این موضوع خاص داریم و خواهیم داشت.

تأیید گزارش ادواری ۲ پرونده میراث جهانی ناملموس در خطر ایران

پانزدهمین کمیته جهانی میراث ناملموس سازمان علمی آموزشی و فرهنگی ملل متحد (یونسکو – UNESCO) که به دلیل شیوع بیماری کرونا به صورت مجازی (آنلاین) برگزار می شود کار خود را از روز دوشنبه ۲۴ آذر ۹۹ به میزبانی جامائیکا آغاز کرده و به مدت ۶ روز تا ۲۹ آذر ۹۹ (۱۴ تا ۱۹ دسامبر ۲۰۲۰) هر روز به صورت آنلاین از ساعت ۴ تا ۷ بعدازظهر ادامه دارد.

عصر روز گذشته در دومین روز برگزاری این اجلاس، گزارش ادواری اقدامات پاسدارانه جمهوری اسلامی ایران در خصوص دو پرونده نقالی و مهارت سنتی ساخت لنج ایرانی و دریانوردی با آن در خلیج فارس که در فهرست در خطر و نیازمند پاسداری فوری ثبت شده‌اند، مورد بررسی قرار گرفت و تایید شد.

در طول برگزاری این اجلاس مجازی صلاحیت ۴۲ پرونده ثبت در فهرست میراث‌ جهانی ناملموس یونسکو از سوی ۲۴ عضو کمیته میراث ناملموس یونسکو مورد بررسی قرار خواهد گرفت که این ۴۲ پرونده از سوی ۴۹ کشور ارائه شده است که تعدادی از آن‌ها به صورت مشترک با کشورهای دیگر است.

کشورهای سوئیس و فرانسه، امارات متحده عربی و عمان، الجزایر، موریتانی، مراکش و تونس، چین و مالزی، فرانسه و بلژیک، اندونزی و مالزی، ایتالیا و فرانسه، قزاقستان، قرقیزستان و ترکیه، مالاوی و زیمباوه، لهستان و بلاروس، عربستان و کویت از جمله کشورهایی هستند که با پرونده های مشترک در این اجلاس شرکت کرده‌اند.

در پانزدهمین اجلاس مجازی کمیته جهانی میراث‌فرهنگی ناملموس همچنین چهار پیشنهاد برای ثبت اقدامات پاسدارانه خوب از عنصرهای فرهنگی ناملموس کشورهای البانی، فرانسه و یونان و یک پیشنهاد مشترک از کشورهای آلمان، اتریش، فرانسه ، نروژ و سوئیس مورد بررسی قرار می‌گیرد.

در طول برگزاری این اجلاس همچنین درخواست کمک بین‌المللی از صندوق میراث‌فرهنگی ناملموس کشورهای جمهوری آفریقای مرکزی، مالاوی و مصر توسطه کمیته میراث ناملموس بررسی خواهد شد.

کمیته داوری این اجلاس با حضور نمایندگانی از کشورهای آذربایجان، بوتسوانا، برزیل، کامرون، چین، ساحل عاج، چک، جیبوتی، جامائیکا، ژاپن، قزاقستان، کویت، مراکش، هلند، پاناما، پرو، لهستان، جمهوری کره، رواندا، عربستان سعودی، سریلانکا، سوئد، سوئیس و توگو است.

چهار پرونده ایران تا پایان هفته تعیین تکلیف می شود

در این دور از اجلاس قرار است چهار پرونده هنر نگارگری (مینیاتور) به صورت مشترک با ترکیه، جمهوری آذربایجان و ازبکستان زیارت تادئوس مقدس به صورت مشترک به ارمنستان، مهارت ساختن و نواختن عود به صورت مشترک با کشور سوریه و جشن مهرگان به صورت مشترک با تاجیکستان در روزهای چهارشنبه و پنجشنبه ۲۶ و ۲۷ آذر ۹۹ مورد بررسی اعضای کمیته قرار بگیرد که در صورت موافقت اعضای کمیته ، تعداد آثار ملموس ثبت شده ایران در یونسکو به ۱۸ اثر می رسد.

طالبیان در جریان سفر به استان گلستان گفته بود که با توجه به محدودیت­‌های سهمیه‌­ای یونسکو، این چهار پرونده به شکل مشترک با کشورهای همسایه تدوین شده است تا بتوان از ظرفیت سهمیه مشترک با دیگر کشورها برای ثبت جهانی میراث‌فرهنگی ناملموس کشور بهره­ گرفت.

وی با اشاره به پیشنهاد ریفر (refer) دو پرونده جشن مهرگان و مهارت ساختن و نواختن عود توضیح داد که «منظور از ریفر کردن پرونده، ارجاع پرونده به اجلاس بعدی یونسکو برای ثبت جهانی است. این پرونده­‌ها به دلیل اینکه به‌شکل مشترک با کشورهای دیگر تنظیم شده، ظاهراً ابهام‌هایی برای کمیته ارزیابی جهانی بر روی نقاط مشترک برگزاری این عناصر فرهنگی در کشورهای تهیه‌کننده پرونده در برداشته، البته ایران به همراه سوریه و تاجیکستان به‌شکل مشترک دفاعیه‌های کارشناسی و فنی خود را ارائه کرده است.

طالبیان ابراز امیدواری کرده است با رایزنی هایی که در حال انجام است چهار پرونده پیشنهادی ایران ثبت جهانی شود، البته تصمیم نهایی در خصوص این چهار پرونده، به نظر کمیته میراث‌ جهانی ناملموس در این اجلاس باز می‌­گردد.

جمهوری اسلامی ایران از زمان تاسیس کمیته جهانی میراث ناملموس یونسکو در سال ۲۰۰۳ تاکنون ۱۴ اثر به عنوان آثار ناملموس ایران ثبت کرده است و در رتبه هفتم جهان قرار دارد و اکنون هنر نگارگری پانزدهمین میراث هنری و ناملومس ایرانیان است که به جهان معرفی می شود.

آثار ناملموس ایران که جهانی شده اند

آیین باستانی و کهن نوروز و ردیف‌های موسیقی سنتی ایران در سال ۲۰۰۹-۱۳۸۸، آئین پهلوانی و زورخانه‌ای، هنر نمایشی آئینی تعزیه، مهارت فرش‌بافی کاشان، مهارت فرش‌بافی فارس و موسیقی بخشی‌های خراسان شمالی در سال ۲۰۱۰- ۱۳۸۹، دانش سنتی لنج‌سازی و دریانوردی در خلیج فارس و نقالی، قصه‌گویی اجرایی ایرانی در سال ۲۰۱۱- ۱۳۹۰، آئین قالی‌شویان مشهد اردهال در سال ۲۰۱۲- ۱۳۹۱ تا پیش از آغاز دولت تدبیر و امید در یونسکو به ثبت رسید.

فرهنگ پخت نان لواش و آئین نوروز (با تکمیل پرونده) برای دومین بار در سال ۲۰۱۶- ۱۳۹۵، هنر ساختن و نواختن کمانچه، چوگان، بازی سوار بر اسب همراه با روایت‌گری و موسیقی در سال ۲۰۱۷-۱۳۹۶ و ساختن و نواختن دو تار ایرانی در سال ۲۰۱۹- ۱۳۹۸ پنچ اثر معنوی ایرانیان است که از آغاز فعالیت دولت تدبیر و امید تاکنون در فهرست میراث ناملموس یونسکو به ثبت رسیده‌اند.

منبع:ایرنا

میراث فرهنگی نابود می‌شود اگر..‌.

اعتبارات و بودجه مرمت مانند دارو برای بیمار است. وقتی دارویی تامین نشود انسان به سمت مرگ می‌رود و زمانی که اعتبار مرمت براساس برنامه و طرح مصوب به موقع تامین نشود میراث فرهنگی نابود می‌شود.

تشکیل کارگروه تخصصی میراث فرهنگی

رییس کمیسسون اقتصادی مجلس شورای اسلامی گفت: وزارت گردشگری با توجه به اینکه در ساختار وزارت‌ به صورت وزارتی اولین بار است موضوعاتش را پیگیری می کند باید کارگروه تخصصی تشکیل دهد و موارد و پیشنهادت خود را در حوزه برنامه به کمیسیون اقتصادی مجلس ارایه و این کمیسیون آنها را پیگیری کند.دکتر «محمدرضا پورابراهیمی» در نشست مشترک با وزیر میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی ضمن تشکر از اقدامات این وزارتخانه در پیگیری موضوعات مربوط به این صنعت در کشور اظهار کرد: کمیسیون اقتصادی مجلس شورای اسلامی، این وزارتخانه را در اقداماتی که جنس فعالیت های آن اقتصادی است یاری خواهد کرد.

وی با بیان اینکه قرار است سیاست های برنامه هفتم توسعه بزودی تعیین شود و سال آینده مجلس وارد تدوین برنامه های هفتم توسعه می شود پیشنهاد کرد: وزارت گردشگری با توجه به اینکه در ساختار وزارت به صورت وزارتی اولین بار است که می خواهد موضوعاتش را پیگیری کند کارگروه تخصصی تشکیل دهد و موارد و پیشنهادت خود را در حوزه برنامه به کمیسیون اقتصادی مجلس شورای اسلامی ارایه نماید تا این کمیسیون آنها را به صورت جدی مورد پیگیری قرار دهد.

وی به مشکلات و موارد مربوط به کرمان در زمینه میراث فرهنگی اشاره کرد و از حل نشدن مشکل زیرگذر باغ شاهزاده در ماهان گلایه کرد و گفت: علیرغم پیگیری های انجام شده این مشکل هنوز برطرف نشده است که با دستور وزیر به معاون خود مقرر شد موضوعات مربوط به تسریع در تصمیم گیری در حل مشکل زیرگذر ماهان با همکاری اداره کل راه و شهرسازی کرمان پیگیری شود و راهکار جدیدی برای رفع این مشکل با توافق با شهرداری ماهان در دستور کار قرار گیرد و حداکثر تا دو هفته آینده جمع بندی نهایی را به مدیرکل میراث فرهنگی کرمان ارایه کنند.

وی در ادامه از وزیر میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری برای مرمت بخشی از ساختمان مسجد امام کرمان با توجه به قدمت هزار ساله این مسجد تشکر کرد و افزود: مسجد امام یکی از مساجد قدیمی و جذاب و تاریخی کرمان است.

وی درخواست کرد: با توجه به نیاز مبرم این مسجد منابع مالی برای مرمت، بازسازی و بهسازی ساختمان های این مجموعه اقدامات لازم انجام شود که با موافقت وزیر مقرر شد امسال و سال آینده اعتبارات ویژه ای به بهسازی و مرمت بنای تاریخی مسجد امام کرمان اختصاص یابد.

رییس کمیسیون اقتصادی مجلس شورای اسلامی با اشاره به مشکلات فعالان بخش گردشگری که به دلیل شیوع کرونا دچار مشکل شده اند تصریح کرد: باید در این حوزه ورود جدی کرد تا مشکل فعالان بخش گردشگری برطرف شود. در این زمینه نیز توافقاتی انجام شد تا پیگیری هایی نیز در سطح ملی و استانی برای حل مشکل فعالان بخش گردشگری انجام شود.

وی اعلام آمادگی کرد: از هر کمکی در زمینه رفع مشکلات بیمه ای، مالیاتی و بانکی فعالان گردشگری به صورت ویژه فروگذار نکند.

منبع:ایسنا

تعطیلی تخت‌جمشید، پاسارگاد و سایر پایگاه‌های میراث‌ فرهنگی

با تشدید شیوع ویروس کرونا و اعمال محدودیت‌های جدید بسیاری از بخش‌های کشور تعطیل شدند، در ادامه این روند پایگاه‌های میراث فرهنگی نیز امکان بازدید ندارند و آن‌ها در این بخش فعالیتی ندارند.
این روزها به واسطه شیوع ویروس کرونا و افزایش تعداد فوتی‌ها شاهد اعمال محدودیت‌های جدید در شهرهای کشور هستیم چنان‌که بیشتر بخش‌هایی که فعالیت آن‌ها ضروری نیست و در دسته مشاغل 2،3 و 4 جا می‌گیرند؛ در شهرهای قرمز و نارنجی تعطیل شده‌اند. در این میان موزه‌ها و حتی پایگاه‌های میراث فرهنگی، نیز کارشان به تعطیلی کشیده است.

فرهاد عزیزی، مدیرکل دفتر امور پایگاه‌های کشور درخصوص وضعیت فعالیت پایگاه‌های میراث فرهنگی کشور، گفت: فعالیت پایگاه‌های میراث فرهنگی کشور منوط به تصمیمات ستاد ملی و ستاد استانی کروناست و در مناطقی که در سطح شهرها و استان‌های قرمز قرار می‌گیرند، فعالیت این پایگاه‌ها تعطیل شده است. البته باتوجه به آن که بیشتر شهرهای کشور در زمره شهرهای قرمز و نارنجی قرار می‌گیرند، می‌توان گفت بیشتر پایگاه‌های میراث فرهنگی کشور تعطیل شده‌اند به عنوان مثال در حال حاضر بخش‌های موزه‌ای و خدماتی کاخ گلستان که در شهر تهران به عنوان یکی از شهرهای قرمز قرار دارد، تعطیل است، اما کادر اداری بنا بر شرایط کارمندان در شهرهای قرمز به صورت یک سوم مشغول کار هستند.

او یادآور شد: هرچند پایگاه‌های میراث فرهنگی در سراسر کشور خدمات بازدید ندارند و امکان بازدید از این اماکن وجود ندارد اما کادر اداری و اجرایی بر اساس مصوبات ستاد کرونا فعال هستند.

عزیزی خاطرنشان کرد: از آن‌جا که بیشتر پایگاه‌های میراث فرهنگی کشور از جمله چغازنبیل، تخت جمشید و پاسارگاد در مناطق قرمز رنگ قرار دارند، از این رو امکان بازدید از این اماکن وجود ندارد. اما کادر اداری و پژوهشی در این مراکز فعال هستند و کارهای مرمتی و پژوهشی خود را پیش می‌برند.

ایلنا نوشت، مدیرکل دفتر امور پایگاه‌های میراث فرهنگی کشور با اشاره به این‌که با توجه به تعطیلی‌هایی که شیوع ویروس کرونا برای پایگاه‌های میراث فرهنگی به همراه آورده است، این مراکز برنامه‌های خاصی در حوزه پژوهش و مطالعات تعریف کرده‌اند، اذعان کرد: از ابتدا سالجاری تاکنون برنامه‌های خاصی برای پایگاه در نظر گرفته شده و هر پایگاه بسته به برنامه‌ای که برای آن در نظر گرفته شده، کارها و امور خود را پیش می‌برد. تقریبا می‌توان گفت تاکنون تمام این فعالیت‌ها انجام شده است. تولید محتوا و معرفی محوطه تاریخی و اشیا آن‌ها از جمله اولویت‌های پایگاه میراث فرهنگی در سال‌جاری است. معتقد هستیم در این بخش با نواقصی روبرو بودیم. راه‌اندازی سایت‌های اینترنتی نیز در اولویت فعالیت پایگاه‌ها گنجانده شده است.

منبع:اسکان

میراث فرهنگی در عصر کرونا

رئیس سابق پژوهشگاه میراث فرهنگی ، گفت: وقتی جهان مدرن با دخالت در امور جوامع، اکوسیستم اجتماعی را نادیده می‌گیرد باید انتظار بحرانی همچون کرونا را داشته باشیم.

به گزارش خبرنگار مهر، میراث فرهنگی در عصر کرونا و پساکرونا عنوان نشستی از سلسله نشست‌های همایش بین‌المللی پیامدهای اجتماعی و فرهنگی کرونا بر حوزه‌های میراث‌فرهنگی گردشگری و صنایع فرهنگی خلاق و هنرهای سنتی است این بار این نشست با سخنرانی سید محمد بهشتی و دبیری علیرضا حسن‌زاده در چارچوب نشست‌های همایش بین المللی پیامدهای اجتماعی و فرهنگی کرونا بر حوزه‌های میراث فرهنگی گردشگری و صنایع فرهنگی خلاق و هنرهای سنتی برگزار شد. این همایش از سوی سه پژوهشگاه میراث فرهنگی و گردشگری پژوهشگاه فرهنگ هنر و ارتباطات و پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی با همکاری مراکز علمی و دانشگاهی برگزار می‌شود و تا کنون ۴۸ نشست مجازی از این سلسله نشست‌ها برگزار شده است.

در یکی از این نشست‌ها، سید محمد بهشتی رئیس سابق پژوهشگاه میراث فرهنگی گفت: جوامع در برابر بحران‌ها، چه طبیعی و چه اجتماعی و حتی معنایی، بی‌دفاع نیستند. فرهنگ هر جامعه ضامن حفظ بقای آن جامعه در بحران‌هاست و فرهنگ است که نشان می‌دهد یک جامعه بحران‌های طبیعی و انسانی را چگونه از سر گذرانده است. فرهنگ یک سرزمین هر قدر کهن‌تر باشد مجهز به تدابیر بیشتر و پیچیده‌تری برای تاب‌آوردنِ بحران‌هاست. در این میان سرزمین‌هایی که بنا به موقعیت طبیعی و تاریخی‌شان، به ناگزیر بحران‌های بیشتری را پشت سر گذاشته‌اند، فرهنگ غنی‌تری در مواجهه با بحران‌ها دارند.

وی گفت: ایران را می‌توان سرزمین بی قراری دانست؛ شرایط طبیعی ایران به علت وقوع بر تلاقی‌گاه کمربند بیابانی و کوهستانی کره زمین، آن را همواره در معرض بی‌قراری‌های اقلیمی و زمین‌شناختی قرار داده است. برای مثال در سال ۱۳۹۸ وزارت کشور اعلام کرده که در طول یک سال بیش از ۵ هزار رویداد طبیعی در ایران از نوع سیل، زلزله، طوفان، رانش زمین و نظایر این رخ داده است که اسباب خساراتی در نواحی مختلف کشور شد.

بهشتی ادامه داد: گمان نمی‌کنم کل قاره اروپا در طول یک سال این تعداد بحران پشت سر گذاشته باشد. این یعنی زندگی در فلات بی قرار ایران لاجرم به فرهنگی قوام بخشیده که این بی‌قراری‌ها را تاب آورد و حتی از فرصت بی‌قراری در جهت رسیدن به مقصود بهره برد. چنانکه می‌بینیم اهل این فلات علی‌رغم تجربه زلزله‌های مکرر همچنان با فاصله بسیار کمی از گسل‌های لرزه‌خیز زندگی می‌کردند؛ ای‌بسا موقعیت بزرگترین شهرهای ما با موقعیت گسل‌های بزرگ‌تر همخوانی داشته باشد. این را نمی‌توان به حساب جهل پیشینیان گذاشت؛ به‌عکس ساکنین این فلات منابع حیاتی را در جوار گسل‌ها و مناطق سیل‌خیز یافته بودند. بطوری که خاستگاه یکجانشینی و آغاز تمدن هم به‌طرز شگفت‌انگیزی در همین نواحی است. لیکن آنان می‌دانستند که چطور تا حد امکان خسارات ناشی از بی‌قراری را به حداقل برسانند و ضمن استفاده از مزایای آن، از گزند تهدیدهای آن حتی‌الامکان بپرهیزند.

رئیس سابق پژوهشگاه میراث فرهنگی گفت: این تجربه چیزی نیست که در خودآگاه اهل این فلات باشد، بلکه در ناخودآگاه آنان ثبت و ضبط شده است و همین هم آن را از دستبرد اراده و آگاهی رهانده است؛ لیکن در بزنگاه‌ها همین داناییِ ناخودآگاه به یاری می‌آید و جامعه را از مهلکه‌ها می‌رهاند. برای مثال یکی از این تدابیر ناخودآگاه در بحران‌ها که خاص جامعه ایرانی است، پناه بردن به حیات هاگی است. به این معنی که به محض وقوع شرایط بحرانی، اهل هر مقیاس محیط سر به درون هاگ خود فروبرده و با محیط پیرامونش قطع ارتباط می‌کند. هرقدر بحران شدیدتر، فروپاشی اجتماعی بیشتر و در نهایت حیات هاگی در مقیاس خردتری رخ می‌دهد. وضعیت هاگی معطوف به حفظ حیات فرهنگ در حداقلی‌ترین شرایط است. یعنی در شرایط حیات هاگی، فرهنگ هیچ آثار و علائم حیاتی از خود نشان نمی‌دهد و برخی را به این گمان می‌اندازد که فرهنگ منقطع شده است، اما هنوز در شکل قوه نامیه درون هاگ‌هایی که همان اجتماعات کوچک است برقرار و مستدام است و به عبارتی جامعه در خردترین مقیاس‌ها هنوز از فرهنگ برخوردار است.

بهشتی گفت: حیات هاگی تمهیدی بوده که سبب شده بحران‌ها نتوانند موجودیت فرهنگ ایرانی را به‌تمامه به خطر اندازند و در عین حال در همین دوران فرهنگ خود را برای شکوفایی مجدد آماده کرده است. برای مثال به فاصلۀ بسیار کوتاهی بعد از حمله مغول‌ها به کاشان محراب زرین فام مسجد عمادی ساخته شد که اکنون در موزه هنرهای اسلامی شهر برلین نگهداری می‌شود. این یعنی در این مدت کاشان سر به درون هاگ فروبرده بود. به زعم بنده، بیت‌الغزل رفتار فرهنگی ایرانیان در مواجهه با بحران‌ها پناه بردن به شرایط هاگی بوده است. رفتارهای مربوط به حیات هاگی امری آمرانه و فرمایشی نبود بلکه این واکنش طبیعی و ناخودآگاه بدنه جامعه به شرایط غیرعادی بود.

وی افزود: حالا هم کرونا بحرانی است که ایران را نیز تحت تأثیر قرار داده است. ایرانیان به تبع همان الگوی حیات هاگی، این بار هاگ را در مقیاس خانه بازآفریده‌اند. لذا می‌بینیم که این بحران، معنای تازه‌ای به خانه داده است؛ یعنی خانه را دوباره محل زندگی و قرار و آرام کرده است. در همین شرایط هاگی فرهنگ یاریگری به شدت زنده است تا بدان جا که ۴۰ درصد از جامعه به کمک گروه‌های آسیب پذیر آمدند. به واقع در طوفان بحران‌ها و بی‌قراری‌ها فرهنگ ایرانی همواره حکم لنگری را داشته که کشتی حیات جامعه را از چنگ مرگ و نیستی نجات داده است. در آنفولانزای سال ۱۹۱۸، چنانکه از نسل‌های قبل شنیده‌ایم که مردم در این شرایط سعی می‌کردند به جایی بروند که از مرکز بیماری و اپیدمی دور و در امان باشند. حالا هم رفتاری مشابه دارند؛ این بار مردم به فضای مجازی پناه برده‌اند. این یعنی هرقدر در خودآگاه بسیاری از رفتارهای جامعه آسیب‌زاست ولیکن سازوکار فرهنگی یا همان ناخودآگاه در حال ایفای نقش برای حفظ بقاست.

بهشتی بیان کرد: انبوه سفرها در دوره کرونا با وجود اخطارهای دولتی، واقعیتی دربارۀ رفتارهای ارادی و خودآگاه جامعه آشکار می‌کند و آن اینکه نهادهای تأدیبی جامعه مثل آموزش و پرورش که مهمترین وظیفه‌شان به صلاح آوردنِ خودآگاه جامعه و تنظیم آن با ناخودآگاه فرهنگی است، کارآمد نیستند و نقششان را درست انجام نمی‌دهند. چنین نهادهایی اگر سازوکارشان مقوم فرهنگ نیست، دست‌کم نباید مخلِ سازوکارهای فرهنگی باشد. ولیکن می‌بینیم که چنددهه‌ای است که مخل سازوکارهای فرهنگی هستند. هرچند فرهنگ ایرانی آنقدر پرزور و غنی است که علیرغم این شرایط کشتی جامعه را بالاخره از طوفان‌ها نجات خواهد داد.

وی گفت: اما درس بزرگی که می‌توانیم از کرونا بیاموزیم واقف شدن بر آستانه تحمل اکوسیستم است. عالمان علوم طبیعی مدت‌هاست که پی برده‌اند طبیعت انتظامی اکوسیستمی دارد؛ یعنی از یکپارچگی، نظم و تعادلی برخوردار است. اکوسیستم در برابر هر آن چیزی که در تعادلش ایجاد اختلال کند، واکنشی سریع و سخت نشان می‌دهد و اقدام به دفع آن خواهد کرد. انسان نیز فارغ از اینکه چقدر مجهز به علم و تکنولوژی باشد، اگر از آستانه‌های تحمل اکوسیستم عدول کند، مشمول تسویه آن قرار خواهد گرفت. بحران کرونا یکی از واکنش‌های طبیعت برای اخراج و حذف عنصر مخل است که همان انسان است. بنابراین راه‌حل بحرانی مثل کرونا نه پیدا شدن واکسن، که تغییر رویه جوامع انسانی نسبت به طبیعت است. چون به‌فرض کشف واکسن کرونا باز هم امکان اینکه محیط به طرز دیگری دست به حذف آدمی ببرد وجود دارد. ازقضا هرقدر عنصر اخلال‌گر قدرتمندتر باشد، اکوسیستم نیز زور بیشتری برای حذف آن صرف می‌کند.

بهشتی تصریح کرد: اگرچه نگاه اکوسیستمی مدتهاست درباره مرتبه طبیعی محیط مطرح و پذیرفته شده است، اما این فقط طبیعت نیست که حیات اکوسیستمی دارد؛ بلکه محیط در همه مراتبش اعم از مرتبه اجتماعی و حتی معنایی اکوسیستمی است. یعنی از یکپارچگی و نظم و تعادلی برخوردار است و در برابر هر آن چیزی که در این انتظام و تعادل ایجاد اختلال کند واکنش نشان خواهد داد. وقتی جهان مدرن با دخالت در امور جوامع، اکوسیستم اجتماعی را نادیده می‌گیرد و یا جهان سرمایه‌داری با تنزل دادن همه چیز به پول، در اکوسیستم معنایی اختلال ایجاد می‌کند باید انتظار بحرانی همچون کرونا و حتی صعب‌تر در مراتب دیگر محیط را نیز داشته باشیم؛ اگر کرونا «زنده بودن» را نشانه گرفته است، بحران‌های معنایی «زندگی» را هدف قرار می‌دهد. کرونا تنها هشداری است در مرتبه طبیعی برای انسان‌ها که آنان را دعوت می‌کند دست از ایجاد اختلال بردارند و اکوسیستم محیط را در همه مراتبش به رسمیت بشناسند.

منبع:خبرگزاری مهر